commentaar

Immer onverwacht

Terwijl de aandacht ging naar het vermijden van overbelasting in de ziekenhuizen blijkt dat het echte capaciteitsprobleem in de woon-zorgcentra zit.

De dood komt immer onverwacht, schreef de Nederlandse dichter H.W.J.M. Keuls meer dan zestig jaar geleden. Terwijl al een week het dagelijkse rapport hoop geeft dat dankzij een nationale quarantaine de ziekenhuizen de toevloed van coronapatiënten de baas kunnen, blijkt het echte capaciteitsprobleem in een andere hoek te zitten. Dinsdag werd duidelijk dat in de Vlaamse woon-zorgcentra tussen 1 en 4 april 241 mensen overleden zijn.

De voorbije weken ging de aandacht meer naar de federale dan naar de Vlaamse regering. Het is de federale regering die in allerijl gevormd werd en volmachten van de Kamer kreeg. Het is de federale regering die het meest te zeggen heeft over de ziekenhuizen en over de ordediensten die de lockdown doen naleven. Het is de federale regering die de factuur opraapt om 1 miljoen Belgen een uitkering voor tijdelijke werkloosheid te geven en een bankenplan van 50 miljard euro in de steigers zette. Het is op het federale niveau dat tien partijen zich verzamelden achter het crisisbeleid. Het is de federale regering die onder vuur kwam omdat in gebouwen van Defensie een voorraad van mondmaskers kapot ging.

Maar nu blijkt stilaan dat het probleem elders zit. Nochtans werden de rusthuizen als een van de eerste instellingen gesloten voor bezoek, vanuit de wetenschap dat uitgerekend de ouderen het kwetsbaarst zijn voor dit coronavirus. Dat was de goede reflex. Alleen blijkt dat de maatregelen die nadien moesten volgen niet snel genoeg of helemaal niet gevolgd zijn.

Hoe is het zo verkeerd kunnen lopen? In de complexiteit van de zesde staatshervorming heeft de Vlaamse regering blijkbaar te lang gedacht dat de federale regering wel mondmaskers ging kopen, terwijl ze dat zelf moet doen. Die aankoop van gewone mondmaskers is gebeurd, maar ondertussen kon het virus zich via het personeel verspreiden bij de allerzwakste ouderen. Hetzelfde geldt voor de testen: die zijn er in heel wat woon-zorgcentra nog altijd niet, waardoor niet duidelijk is wie in extra quarantaine moet worden geplaatst en wie niet.

We zijn er als land nooit in geslaagd ons correct voor te bereiden op een vergrijzende bevolking. Maar het is zelden zo schrijnend geweest als nu.
.
.

Rusthuizen zijn bovendien al lang geen 'rustplekken' meer. Door de jaren zijn het halve ziekenhuizen geworden, met vooral ouderen die permanent en vaak zware medische verzorging nodig hebben. Dat de rusthuizen plots het advies kregen de allerzwakste patiënten niet meer naar het ziekenhuis over te brengen, heeft die situatie versterkt. Alleen is opnieuw het gevolg er niet uit getrokken: de Vlaamse regering heeft nog altijd niet het juiste medische materiaal voor die situatie - zoals de beter beschermende FFP2-maskers -besteld.

We zijn er als land nooit in geslaagd ons correct voor te bereiden op de kosten en uitdagingen van een vergrijzende bevolking. Maar het is zelden zo schrijnend geweest als nu. Want ergens komt dit niet onverwacht.

Lees verder