Nog één keer in lockdown: hoe houden zij het vol?

©BELGA

Nog een keer in lockdown. Hoe houdt u het vol? Die vraag stelde de redactie van De Tijd aan toplui uit het bedrijfsleven en de wetenschap. Over toekomst, perspectief, dansen met de dochter en meer.

Jeroen Lemaire (39), techondernemer en CEO van In The Pocket, bekijkt de ellende door een stoïcijnse bril

Jeroen Lemaire (39), techondernemer en CEO van In The Pocket ©Karoly Effenberger

‘Ik hou me vast aan de oude Griekse stoïcijnen: bekijk de ellende met de blik dat het allemaal nog veel erger kan. Iedereen zegt het moeilijk te hebben. En dat is ook zo. Maar je moet het kunnen plaatsen.’

‘Pin me niet vast op de percentages, maar 20 procent van de mensen heeft het echt moeilijk en met de overige 80 procent valt het mee. Als je bij die 80 procent hoort,
dan heb je de morele plicht je schouders eronder te zetten en die 20 procent erdoor te helpen.’

‘Als je gezond bent en in relatief comfort leeft, onthoud dan vooral dat er ergere dingen zijn. Zelfs al is het allemaal wat uitzichtloos. Ga er niet zomaar van uit dat je door corona mentalegezondheidsproblemen krijgt. Dat kan, hè. En als dat zo is: zoek hulp!’

‘Onze hr-dienst heeft niet alleen in het begin van de crisis, maar nu ook nog altijd heldenmoed getoond. Van de obligate giftpacks tot regelmatige surveys onder onze werknemers naar hun welzijn. Daar halen we werkpunten uit. Er is van alles. Vorig jaar hebben we drie dagen radio gemaakt vanuit een container.’

Lockdown at work

De Tijd ontwikkelde een vragenlijst die peilt naar uw energieniveau en uw relatie met het werk tijdens de covidcrisis.

‘Intussen is er een Strava-groep waar iedereen zijn fiets-, loop- of kanokilometers bijdraagt voor een race van 40.000 kilometer over de wereld. Vorige week was er een quiz. En vanavond heb ik een wijnproeverij via Zoom. Zo is er altijd wel iets te beleven. Maar het is telkens een uitnodiging, geen verplichting. Je wil mensen niet platslaan met Zoom-calls.’

‘En we blijven werken aan de postcoronascenario’s. Thuiswerk is een blijver. Maar als dit voorbij is, houden we wel vast aan minstens twee dagen per week op kantoor. En we moeten nog werken aan een beleid voor hybride vergaderingen, waarbij een deel van de mensen fysiek bij elkaar zit en een ander deel vanop afstand meedoet. Wat
is dan de etiquette?’

Dewi Van De Vyver (40), CEO van Flow Pilots, blijft zo veel mogelijk plannen maken

Dewi Van De Vyver (40), CEO van Flow Pilots

‘Natuurlijk ben ik ook teleurgesteld als de maatregelen om corona te bedwingen plannen in de war sturen. Dat neemt niet weg dat ik plannen blijf maken. Ik hoop op een zomervakantie, en als die niet kan doorgaan, dan is dat zo. Het plannen houdt mijn geest ook flexibel, we kijken dan wel weer wat kan.’

‘Ik heb het enorme geluk dat ik mijn job en de meeste nevenactiviteiten kan blijven uitvoeren. En mijn twee kinderen zijn behoorlijk zelfstandig. Als je zaak voor de zoveelste keer dicht moet, is het een ander verhaal. Als dat gebeurt, is het begrijpelijk dat je ongelukkig wordt en de nood voelt om je hart uit te storten.’

‘Bij Flow Pilots heb ik altijd al veel aandacht voor het welzijn van de werknemers gehad. De oprechte vraag ‘hoe gaat het met jou?’ is een gamechanger. Nu doen we regelmatig een check-in met het team. En we hebben elke dag om 15 uur een online koffiemoment.’

‘De continue beschikbaarheid weegt zwaar voor iedereen. Daar moeten we in de toekomst meer aandacht voor hebben als Zoom- en Team-meetings gangbaar worden. Je hebt tussen die meetings echt ‘downtime’ nodig om te verwerken wat besproken is.’

‘Ik probeer heel erg te kijken naar wat in deze beperkende tijden wel nog mogelijk is. Er zijn ook verhalen die hoop bieden. In mijn omgeving worden heel wat coronababy’s aangekondigd of geboren. En mensen komen vertellen dat ze gaan trouwen. Dat vind ik prachtig.’

Luc Bertrand (70), voorzitter van Ackermans & Van Haaren, fietst met vrienden in het Zoniënwoud

Luc Bertrand (70), voorzitter van Ackermans & Van Haaren ©Debby Termonia

‘Meer verbeelding kan ons door deze crisis helpen. Ik zit tegenwoordig vaak op de fiets. Ik woon al dertig jaar in Sint-Pieters-Woluwe, dicht bij het Zoniënwoud. Ik was daar dus nog nooit geweest. Nu ga ik met vrienden fietsen in het bos. Dat is trouwens niet zonder gevaar. Een paar maanden geleden viel ik en brak ik mijn schouder op vier plaatsen.’

‘Ik put vooral moed uit de vaccins. Er is ongelooflijk veel vooruitgang geboekt in een jaar tijd. En als de productie eenmaal goed op gang komt, is het over zes maanden voorbij. Ik heb het geluk dat ik van een generatie ben die geen oorlog heeft meegemaakt. Dit is geen oorlog.’

‘We vergeten soms dat we in België een beetje verwend zijn. Dat merkte ik toen ineens een heleboel dingen niet meer mochten. Ik ben veel zaken veel meer gaan waarderen. En ik bereid me voor op het moment dat alles weer kan. Dan neem ik mijn oude gewoontes op: vrienden bezoeken, op restaurant gaan, de wereld rond reizen. We hebben zo’n mooie wereld, ik ga daar graag naar kijken.’

Johan Braeckman (56), filosoof en professor, werkt ongestoord en gaat af en toe wandelen met zijn vriendin

Johan Braeckman (56), filosoof en professor ©Hollandse Hoogte / Robert Lagendijk

‘Ik hou ervan ongestoord te werken. Dat betekent: lezen en schrijven. Voor mij is dit noodgedwongen teruggetrokken leven dus geen ramp. Ik leef zo zeven dagen op zeven en maak af en toe een wandeling met mijn vriendin: mij bevalt het wel. Dat hebben wel meer mensen, maar dat durven ze niet te zeggen omdat je dan de mensen met miserie lijkt te negeren. Ik spreek hier louter voor mezelf.’

‘De moed erin houden kan vooral door te kijken naar de beide kanten. Het gaat niet alleen maar slecht. We hebben vaccins die werken, wat een geweldige prestatie is. Vroeg of laat is deze crisis voorbij. We gaan als soort niet uitsterven, de beschaving staat niet op instorten. Kortom, we hebben al grotere rampen overleefd. Ik weet dat je daar als individu op intensieve zorg niet zoveel aan hebt, maar die persoon heeft dan ook iets anders nodig om de moed erin te houden.’

‘Wat helpt: zie het breder. Mijn grootouders aan moederskant waren twintigers tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zij hadden toen twee kleine kinderen. Het waren bijzonder moeilijke jaren, maar ze zijn erdoor gesparteld. Dat kan ik me niet eens voorstellen.’

‘Vandaag krijgen mensen die door corona hun zaak moeten sluiten gelukkig een tegemoetkoming.  Voorlopig kunnen we het aan om mensen die het moeilijk hebben financieel te steunen. Het vooruitzicht is dat onze economie in staat is zich na corona vrij snel te herstellen. Hetzelfde geldt voor de democratie, al lijkt die wat onder druk
te staan. En de creativiteit en inventiviteit van mensen, dat is ongelooflijk. Kijk naar de voedingsindustrie, hoe snel die hun business hebben aangepast.’

‘We hebben de neiging alles te vergelijken met onze levensstijl in 2019. Maar bekijk het in historisch perspectief: kijk eens naar hoeveel de mensheid erop vooruit is gegaan in de voorbije honderd jaar. Misschien is het een schrale troost voor de kapper die nu voor de derde keer moet sluiten, maar het biedt niettemin een relativerend perspectief.’

Isabel Leroux-Roels (42), vaccinoloog, zit elke dag in de moestuin terwijl ze niet eens groene vingers heeft

Isabel Leroux-Roels (42), vaccinoloog ©Photo News

‘Het is elke dag een beetje overleven. Maar ik krijg ook veel energie, omdat ik bezig mag zijn met de oplossing: het vaccin. Tot een jaar geleden was  het centrum voor vaccinologie in het UZ Gent een relatief onbekende dienst, nu krijgen we veel appreciatie. Dat werkt motiverend.’

‘Puur professioneel is dit voor mij als vaccinoloog en microbioloog fascinerend om mee te maken. Pandemieën zijn van alle tijden, ik wist dat dit er kon aankomen. Ik had er al veel over gelezen, mijn doctoraatsonderzoek ging over grieppandemieën, maar die kennis kunnen omzetten in de praktijk is toch wel uniek. Ik ben van nature heel optimistisch en probeer altijd de positieve kanten van iets te zien. Dat de pandemie nu is opgetreden en niet twintig jaar geleden is een geluk. Toen hadden we niet zo snel een vaccin kunnen ontwikkelen.’

‘We hebben soms onterecht het gevoel dat we als mens almachtig zijn en de planeet domineren. Het virus heeft ons wat dat betreft een les in nederigheid gegeven.’

‘De aanhoudende maatregelen bezwaren mijn kinderen wel. Spelen tussen vier kegels op de speelplaats, mijn oudste is dat beu. Sinds kort hebben we een tuin met een serre. We hebben er een moestuin gemaakt en zitten er elke dag met de kinderen, terwijl ik niet eens groene vingers heb. Maar dat werkt goed als afleiding en ontspanning.’

‘Alle kinderen, maar ook jongeren en volwassenen hebben nood aan groen om zich heen. We hebben echt meer natuur nodig in de stad.’

Damya Laoui (36), kankeronderzoekster, zet in het weekend de muziek keihard om te dansen met haar dochter

Damya Laoui (36), kankeronderzoekster ©Karoly Effenberger

‘Kent u de film ‘La vita è bella’, waarin een vader voor zijn kind een vreselijke situatie probeert te verbloemen? In ons warme nest, met mijn partner en onze kinderen, hou ik het vol door te denken aan dingen op de lange termijn. We hebben een reis geboekt, en hopen in november gevaccineerd te kunnen vertrekken. En in de zomer van volgend jaar trouwt mijn beste vriendin. Daar hou ik me aan vast. Als die doelen zouden wegvallen, wordt het echt moeilijk.’

‘Ik werk graag en hard, waardoor ik weinig tijd heb om te denken over hoe goed of hoe slecht ik me kan voelen. Ik probeer te sporten, op een hometrainer. Dat lukt niet altijd. Maar we gaan wel elk weekend naar buiten met de kinderen. Goed of slecht weer: we gaan! En tijdens de vorige lockdown hebben we op vrijdagavond een film- en fooddelivery-avond ingevoerd, als signaal voor het begin van het weekend. Mijn kinderen begrepen op een bepaald moment niet meer wanneer het weekend was.’

‘We zitten allemaal op dezelfde zee. Maar sommigen zitten in kapseizende roeibootjes en anderen op een stabiel jacht. Als wij vanuit dat jacht die roeibootjes kunnen helpen: graag! Daardoor geef ik nu meer aan goede doelen. Omdat ik me schuldig voel. Natuurlijk is dat ook egocentrisch. Ik doe het deels om me
beter te voelen.’

‘Terwijl ik grotendeels thuis werk, zit mijn team van ongeveer tien mensen doorgaans in het laboratorium. Dat kan niet anders. Een dag per twee weken
probeer ik langs te gaan. Dat is belangrijk voor mij, ik ben een sociaal persoon. We hebben ook tweewekelijks een digitale groepsmeeting. Dan hebben we het niet altijd over het werk, maar drinken we iets en vertellen we hoe het met ons gaat.’

‘Wat ik moeilijker vind, is dat ik me thuis niet meer kan afsluiten en alleen kan zijn. Ik heb dat nodig. Voor corona vertrok ik soms uit het labo om een paar dagen in alle afzondering te kunnen werken. In mijn eentje. Nu zit ik ook thuis, maar ben ik bereikbaar voor iedereen.’

‘En oh, ik mis ook de concerten. En het dansen. Dat compenseer ik door in het weekend met mijn dochter de muziek keihard te zetten en helemaal los
te gaan.’

Paul Van Den Bosch (63), topsport- en managementcoach, gaat elke dag minstens een halfuur naar buiten

Paul Van Den Bosch (63), topsport- en managementcoach ©Wim Kempenaers

‘Atleten moeten zich ook neerleggen bij een nederlaag. Echte toppers blijven altijd vooruitkijken, wat er ook gebeurt. Ze hebben klappen gehad, er zijn hoge verwachtingen aan gruzelementen geslagen. Maar ze komen erdoor omdat ze weten: hier komt een einde aan.’

‘Hoe moeilijk ook, dat vooruitkijken is absoluut nodig om door te gaan. Aan kappers, die nu voor de derde keer moeten sluiten, zou ik willen zeggen: ‘Denk niet aan een datum van heropening. Denk eraan dát je zaak weer opengaat.’ Ik zou me als kapper ook optrekken aan het feit dat je klanten nu beter weten hoe waardevol het kappersberoep is.’

‘Ik ben ook lang niet altijd even vrolijk, hoor. Ik mis het sociaal contact. Dat bestrijd ik vooral door aan mijn gezondheid te werken. Ik ga maximaal naar buiten. Minstens een halfuur tot drie kwartier per dag. En zeven uur mountainbiken per week. En ik kan me helemaal verliezen in een boek: nu ‘Grand Hotel Europa’ van Ilja Leonard Pfeijffer. Als ik daarin lees, ben ik in een andere wereld.’

‘Om je staande te houden in deze tijden heeft het geen zin je een heel hoog doel te stellen op de heel lange termijn. Dat is demotiverend. Je kiest veel beter een realistisch doel op de korte termijn, iets dat echt haalbaar is. Daarmee creëer je een succesbeleving op de korte termijn.’

‘De overheid kan het veel beter doen. Om topsporters gemotiveerd te houden moet je er in je communicatie op letten dat je boodschap eenduidig, duidelijk, realistisch, zinvol en afdwingbaar is. Die vijf elementen zijn cruciaal, anders loopt het mis. We hebben het voorbije jaar gezien dat het daar in de coronacommunicatie regelmatig fout ging. Dan is het niet vreemd dat mensen gedemotiveerd raken.’

‘Ik zou zeggen: blijf weg van het negatieve. Blijf op de hoogte, maar focus op één bron en doe dat niet vaker dan één keer per dag. Dat helpt echt.’

Maarten Vansteenkiste (44), professor en motivatiepsycholoog, denkt aan mensen die hun droom on hold gezet zien

Maarten Vansteenkiste (44), professor en motivatiepsycholoog ©Wouter Van Vooren

‘Ik hou een aantal concrete mensen voor ogen om de moed erin te houden. Voor hen span ik me in. Ik ken mensen die bezig waren aan een fertiliteitstraject in het ziekenhuis. Zij zien hun droom on hold gezet, omdat het niet-covidzorg is. Door hen in gedachten te houden merk ik dat het gemakkelijker is om boven het gekrakeel en de waan van de dag uit te stijgen.’

‘Mijn directe collega’s hebben geen motivatieprobleem. Ze zijn betrokken bij ons onderzoeksproject (motivationbarometer.info/Nederlands, red.), dat nu veel toegevoegde waarde heeft. Wat dat betreft, is het voor ons een grote speeltuin. Het is erg boeiend om te volgen hoe onze motivatie verandert in de loop van de pandemie, afhankelijk van de maatregelen en de communicatie erover.

‘Verbindende projecten kunnen een mentale boost geven om de maatregelen vol te houden. Ik denk aan een campagne als ‘Sterker door corona’ van het bedrijfsleven en bekende Vlamingen. Ze steekt mensen een hart onder de riem. Het is belangrijk om naar buiten te gaan, mensen in je directe omgeving te helpen. Een afhaalmaaltijd bestellen is ook een daad van solidariteit.’

‘Dit is ook een periode waarin je jezelf tegenkomt. Je kan ze gebruiken om te herbronnen, iets wat normaal gesproken eerder in een vakantie lukt, of wat je te lang laat aanslepen. Dit is een mooi moment om je intern kompas te kalibreren. Kijk dan vooral naar de drie psychologische basisbehoeftes: autonomie, verbondenheid en competentie. Die kunnen ook een goed kader zijn voor een coronagesprek met een leidinggevende.’

Françoise Chombar (58), CEO van Melexis, koppelt onwrikbare hoop aan keihard realisme

Françoise Chombar (58), CEO van Melexis ©Katrijn Van Giel

‘Net voor dit gesprek hoorde ik over een fantastisch idee van een teamlid. Ze heeft een virtuele kantooromgeving gebouwd, een Google-meet die altijd openstaat als ze niet in vergadering zit, op mute en met de camera uit. Daar kunnen al haar collega’s terecht als ze iets willen vragen of zeggen. Net zo laagdrempelig als in een kantoorsituatie, waar je even bij iemand langsloopt.’

‘Bij Melexis zijn we ernstig als het moet, en gebruiken we veel humor als het kan. Bij onze Belgische vestigingen loopt op dit moment een food picture challenge. Of we nu op vakantie kunnen of niet, we trekken ons daar niets van aan: we halen de bestemming naar hier. De bedoeling is een gerecht van je favoriete vakantieland te maken en één ingrediënt te vervangen door een gezonder alternatief. Voor de beste foto is er natuurlijk een prijs. Ja, het enjoyment committee is tijdens corona een stuk belangrijker geworden.’

‘Ken je de Stockdale-paradox? Dat gaat over een Amerikaanse marineofficier die zeven jaar als krijgsgevangene vastzat in Vietnam. Zijn strategie om door die lange, onzekere periode te komen bestond erin onwrikbare hoop te koppelen aan keihard realisme. Dat geldt in deze crisis ook: je moet altijd de hoop en het geloof hebben dat je eruit gaat raken, maar tegelijk de discipline hebben om de werkelijkheid in al haar lelijkheid te zien. Het voordeel is: in tegenstelling tot Stockdale hebben wij de instrumenten om uit de crisis te raken. Focus dus niet op wat niet kan, concentreer je op wat wel kan.’

‘Ik heb me aangemeld voor de B-Alerts van de overheid, maar verder volg ik het coronanieuws niet en kijk ik zo weinig mogelijk naar ‘Terzake’ als het over corona gaat. Counting your blessings gives more joy than counting your burdens.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie