Advertentie

‘De zwaksten worden weer opgeofferd voor het plezier van de sterksten’

'We zijn begonnen met al onze gepensioneerde ex-werknemers te bellen, tot zeven jaar terug', zegt Dirk Lips, directeur van rusthuisgroep Curando. ©Wouter Van Vooren

‘Achteraf ben je altijd slim, maar ik heb nooit begrepen waarom men de landsgrenzen opende’, zegt Dirk Lips, de directeur van de rusthuisgroep Curando. ‘Nu zitten we midden in een crisis. Midden in een ramp.’

‘Slecht. Alleen dat kan ik antwoorden als iemand me vandaag vraagt hoe het gaat. Het gaat slecht. We zitten midden in een crisis want in een van onze huizen, in Woonzorgcentrum Mariaburcht in Dentergem, hebben we een uitbraak van corona. Crisis is misschien nog een te mild woord. We zitten midden in een ramp.’

‘Vorige donderdag werden onze bewoners getest. Ze zijn met 98. Zaterdagvoormiddag kregen we een eerste bericht dat er acht positieve gevallen waren. We zijn onmiddellijk in gang geschoten met het creëren van een cohorte-afdeling: andere kamers, bedden verhuizen, mensen die besmet zijn in dezelfde vleugel bijeenzetten. Maar ondertussen bleef het wachten op alle resultaten van die test. Die kregen we pas woensdagavond. Dat is niet ernstig. Alsof we al geen stress genoeg hadden. Bleek dat er nog vier mensen meer besmet waren. Dat waren er dus twaalf.’

‘Ondertussen hadden we die laatste resultaten niet afgewacht en vijf dagen na de eerste test op donderdag testten we opnieuw. Dat was dinsdag, nog voor de laatste resultaten van de overheid van de eerste test binnen waren. Deze morgen kregen we het nieuws van de test van dinsdag: nog eens 14 bewoners extra positief en 15 collega’s. Maak de som maar: 26 van de 98 bewoners en 27 van de 93 collega’s positief. Er zijn ook nog vijf personeelsleden om andere redenen thuis.’

We zijn begonnen met al onze gepensioneerde ex-werknemers te bellen, tot zeven jaar terug.

‘Dat ik het woord ‘ramp’ gebruik, moet je dus niet verbazen. Een deel van die collega’s zijn asymptomatisch en blijven in principe werken. Maar een deel is ziek. Wat moeten we dan doen? We zijn begonnen met al onze gepensioneerde ex-werknemers te bellen, tot zeven jaar terug. En we kijken of we mensen vanuit andere centra kunnen overhevelen. Of dat allemaal lukt, is niet zeker. De volgende stap is dat we hulp moeten vragen aan het leger. Daarvoor moet ik blijkbaar eerst de gouverneur bellen.’

‘Normaal had ik vandaag een dagje vrij. Dat heb ik natuurlijk geannuleerd, dat is niet erg. Alle plannen kan je toch opdoeken, het is alle hens aan dek. Je doet alles om professionele hulp te zoeken. Voor het logistieke lukt dat nog wel, maar je moet voor die mensen ook bepalen: wie kan wat doen, welke opleiding moeten we geven over beschermingsmateriaal... Er moeten kamers leeggemaakt worden, er moet ontsmet worden, noem maar op. In de zorg moet je kijken wie je nodig hebt voor dag en nacht en welk personeel je daarvoor kan inzetten.’

‘Het inzetten van gepensioneerden, dat gaat tot mensen die 70 zijn en zelf tot de risicogroep behoren, is niet evident. Wie komt, zet je niet op de covidafdeling, maar laat je inspringen op andere afdelingen waar we dan mensen kunnen weghalen. Maar er zijn ook gepensioneerden die me zeggen: ‘Sorry, ik ben bang.’ Wat ik begrijp. Sommige mensen hebben andere engagementen. Toch is het hartverwarmend om te zien hoeveel mensen bereid zijn in te springen. Dat zijn zorgverleners, hè. Die helpen. En die mensen hebben met een uitleg van 2 minuten genoeg om te weten wat hen te doen staat.’

‘Maakt het me kwaad dat we nu alweer zo in de problemen zitten? Achteraf ben je altijd slim, maar ik heb nooit begrepen waarom men in juni de landsgrenzen openzette en iedereen maar op zomervakantie liet gaan. Je kon toen al voorspellen dat dat grote problemen zou veroorzaken. We hebben het overigens al in september gezegd: de zwaksten worden getroffen voor het plezier van de sterksten. Dat zien we vandaag opnieuw.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie