column

Peter Hinssen: 'Stuur invulschoolboeken naar de prullenmand'

Peter Hinssen

Vindt u ook dat een en ander dringend op de schop moet? Dan zit u op dezelfde golflengte als onze opiniemakers. Wat keilen jullie met plezier de prullenmand in, vroegen we hun. Vandaag: Peter Hinssen.

Het hele schooljaar houd ik nauwgezet lijstjes bij van alles wat me ergert: voortdurend worden posities en tabellen vergeleken en gewogen, tot uiteindelijk de absolute Prullenmand-winnaar uit de bus komt. Het was lang spannend wie het zou halen. Het was dan ook een jaar met bijzonder uiteenlopende ergernissen.

Dossier: De Prullenmand

Vindt u ook dat een en ander dringend op de schop moet? Dan zit u op dezelfde golflengte als onze opiniemakers. Wat keilen jullie met plezier de prullenmand in, vroegen we hun.

De antwoorden, die vindt u op de dossierpagina.

Lang stond met stip op één: mensen die bij de controle in de luchthaven hun grijze bagagebakjes niet terug op de stapel leggen. The horror. Ze grissen hun trolley of handtas gewoon mee, waardoor zich op de transportband een file van bakjes vormt en de rest van de bagage dus niet meer door de scanner geraakt. Bijzonder ergerlijk, maar het haalde net het podium niet.

De bronzen medaille gaat dit jaar naar omroepers die een tekstje moeten voorlezen in een taal die ze niet machtig zijn. Man, man, man. Hoe vaak krimp ik op de Eurostar niet ineen van plaatsvervangende schaamte als ik hoor hoe die arme conducteur - die op zijn sollicitatie duidelijk had gelogen over zijn ‘vlotte’ viertaligheid - zich door de aanwijzingen worstelt. Als die arme man dan eens off-script moet gaan, als we weer eens onverwacht stilstaan, valt hij linguïstisch door de mand. Vandaar mijn voorstel: als je een taal niet machtig bent, roep het gewoon om in je moedertaal. Of tenminste alleen in het Engels. Dan horen we maar één keer een nagenoeg onbegrijpelijke tekst, in plaats van vier keer.

De zilveren plak gaat dit jaar naar de supporters in de Tour die op een bergpas - met ongetwijfeld een recordpercentage alcohol in hun lijf - de hele wereld ergeren. Eerst draperen ze een vlag van een of ander land of een supportersclub over het hoofd van een renner. Vaak proberen ze dan nog eens honderd meter bergop te lopen naast die arme coureur.

Stalen zenuwen moeten die renners hebben. Ik weet hoe ongelooflijk lastig het is een col op te rijden en mijn handen zouden echt beginnen jeuken, vrees ik. Ik kan echt niet vatten dat een paar totale losers dan per se voor de camera’s aan de wereld willen tonen dat ze geen greintje verstand of respect hebben. Het wordt elk jaar erger, en mijn ergernis blijft toenemen.

Maar de absolute Prullenmand-trofee 2019 gaat dit jaar naar de invulschoolboeken. Op een mooie zaterdagochtend een paar weken geleden ontdekte onze zoon, die aan zijn studiemarathon voor het examen Frans van maandag wou beginnen, dat hij de helft van zijn cursus ‘blijkbaar’ niet bijhad. Paniek dus. De cursussen zijn namelijk allemaal invulschoolboeken geworden. Een briljant commercieel concept. De uitgever kan ons elk jaar opnieuw een nieuwe bundel papier verkopen die het hele schooljaar naar hartenlust ingevuld kan worden door de leerlingen. Interactief! Participatief! Educatief!

Weekends from hell

Zouden we dat niet beter digitaal doen? Maar dan kan die uitgever ons natuurlijk geen kilo's papier meer verkopen.

Je kan je in deze tijden serieus de vraag stellen of dat allemaal zo ecologisch verantwoord is. Zouden we dat niet beter digitaal doen? Maar dan kan die uitgever ons natuurlijk geen kilo’s papier meer verkopen. Vroeger had je nog echte schoolboeken, waarin je niet mocht schrijven, en die konden we doorverkopen aan de scholieren van het jaar na ons. Veel ecologischer en veel goedkoper, maar daar hebben die dekselse uitgevers mooi een stokje voor gestoken. Invulboeken. Geniaal!

Maar dus niet als je op zaterdagochtend moedeloos naar dat puinhoopje van losse blaadjes van je kind staart, waarin een groot deel blaadjes ontbreekt en de rest ingevuld is met een geschrift waarop de gemiddelde gastro-enteroloog stikjaloers zou zijn. En je weet ook niet wat verbeterd werd, en wat niet. Als bonus blijkt de leerstof in zo’n boekje her en der volledig willekeurig verspreid in ‘groene kadertjes’.

Het worden dan weekends from hell. De leerkracht op Smartschool geeft niet thuis, en ik haal van pure wanhoop mijn oude schoolboeken boven om de nuances van het complément d’objet direct en het complément d’objet indirect te achterhalen. Maar vooral zit ik uitgebreid te vloeken op de hatelijke anti-ecologische kapitalisten die ons dat systeem van invulschoolboeken aan de hand hebben gedaan.

Dan krijg ik heimwee naar de goeie oude schoolboeken van vroeger, met duidelijke grammatica en spellingsregels, en met af en toe een stenciloefeningetje om die in te studeren.