column

Weg met het idee dat grijsaards niet ondernemen

CEO van Studio 100

Voor wie zestig is, daagt een terminus op die aanzet tot levenshaast.

Er is moed nodig om te ondernemen. Zeker als je al ouder bent. Want zeg nu eerlijk: een nieuwe vlag planten, een stap in het onbekende zetten, zoiets past toch niet bij pakweg een zestiger? Vergelijk het met een nieuwe popgroep met een frisse sound. Die bestaat toch niet uit grijsaards?  

Wel, in de prullenmand met dat idee. Wie ouder is heeft ervaring, kennis en een netwerk om op terug te vallen. Allemaal niet te onderschatten voordelen om met iets nieuws van start te gaan. Zelf ben ik net zestig en ik heb de koe opnieuw bij de hoorns gevat.

‘Ik heb geen idee waarin ik moet ondernemen’, zeggen studenten mij vaak als ik ze vraag waarom ze niet met een zaak beginnen. ‘Zoek het zo dicht mogelijk bij jezelf’, zeg ik dan. ‘Wat doe je als je wegloopt van het studeren?’ Meteen volgt dan hilariteit en een resem antwoorden. En in het beste geval ook een interessante discussie over wat anders of beter kan.  

Ikzelf bezoek musea op een vrij moment als ik voor het werk van huis ben. Wat valt me daar op? Wat zou ik anders doen?

Wie ouder is heeft ervaring, kennis en een netwerk om op terug te vallen. Allemaal niet te onderschatten voordelen om met iets nieuws van start te gaan.

Als ik voor een kunstwerk sta, raakt het me vaak niet. Zijn schilderijen niet heel eendimensionaal in een tijd waarin je zintuigen op veel manieren geprikkeld worden?

Maar ook… Musea tonen vaak honderden werken. Het zou uren duren om alles te bekijken en een bezoek is voor mij meestal een tussendoortje. Ik heb keuzestress.    

Met dat alles in het achterhoofd ben ik een tijd geleden weer aan de startlijn gaan staan. Samen met mijn broer Joost en een aantal andere frisse zestigers. We doopten ons project Het Kunstuur.

Een bezoek aan Het Kunstuur duurt één uur. De schilderijen, het zijn er dertig, worden een voor een uitgelicht. Er is muziek en er zijn verhalen. De vertellers, al dan niet bekend, worden ten voeten uit geprojecteerd en zuigen u binnen in het werk. 

En de kunstwerken zelf? We kozen voor schilderijen die we zelf graag zien uit de periode 1850-1950. Emile Claus, Constant Permeke, Valerius De Saedeleer...

Musea bezitten vaak duizenden werken, waarvan ze maar een fractie kunnen tonen. Maar ook banken, zoals Belfius, hebben uitgebreide collecties. En dan hebben we het nog niet over de uitgebreide kunstverzamelingen in privébezit. Overal vonden we enthousiastelingen die met plezier met ons wilden samenwerken en schilderijen uitleenden.  

Komt daarbovenop dat steden historische panden bezitten, zoals kerken en oude stadhuizen, die vaak leegstaan en waar ze koortsig een culturele bestemming voor zoeken. U hoort het, het plaatje klopte.

Vandaag vind je zo’n Kunstuur in Mechelen, in Hasselt en binnenkort ook in Roeselare. We ontvangen tienduizenden enthousiaste bezoekers per jaar.

We zijn opgegroeid tussen schilderijen en kunstboeken, tussen Permeke en De Saedeleer. Nostalgie kan een stuwende kracht zijn.

Achteraf lijkt ondernemen soms vanzelfsprekend. Maar er was moed nodig en daadkracht. En net als elke starter lagen we wakker en waren we bang dat het niets ging worden.

Kent u het prachtige gedicht van dichter en ondernemer Willem Elsschot? ‘Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’, maar bijna nooit wordt geciteerd wat volgt: ‘en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren, en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.’

Mijn broer en ik zijn gestart met Het Kunstuur omdat het ons terugkatapulteert naar onze jeugd. Onze grootvader was kunstschilder. We zijn opgegroeid tussen schilderijen en kunstboeken, tussen Permeke en De Saedeleer. Nostalgie kan een stuwende kracht zijn.

Het voelde aan alsof het nu tijd was voor actie. Want voor wie zestig is, daagt in de verte een soort terminus op, die in het beste geval moed bezorgt en ook aanzet tot levenshaast.

Lees hier wat anderen in de prullenmand gooien: tijd.be/dossiers/de-prullenmand

Lees verder