Hoogleraar economie UGent

Twitter is niet meer dan een ergerlijk digitaal echoclubje van gelijkgestemden.

Dit is een heerlijke reeks om te schrijven. Eindelijk kunnen we eens ongeremd en zonder constructief te moeten zijn lekker inhakken op iets wat ons op de lever ligt, wat ons frustreert, waar we al lang vanaf willen. Lekker loos gaan op verzoek, het voor een keer op spreekwoordelijke flessen trekken, beter wordt het niet. Dus, vooruit dan maar: weg met Twitter! 

Weg met de steeds engere digitale echoclubjes van gelijkgezinden die elkaars amper 280 karakters lange ongenuanceerde oprispingen driftig retweeten in eindeloze spiralen ter versterking van het eigen buikgevoel. Wat ooit werd binnengehaald als de grote vernieuwing in massacommunicatie, het walhalla van de microblogging, de digitale toegang tot nieuwe informatie en nieuwe ideeën van nieuwe mensen, is uiteindelijk verschraald tot een dagelijks bad in eigen zure bagger en een gevaarlijk sociologisch experiment in doelmatige polarisatie. 

Weg met de kleine gelijkgestemde groepjes die elkaar opzwepen met steeds dezelfde argumenten

Weg met de kleine gelijkgestemde groepjes die elkaar opzwepen met steeds dezelfde argumenten, die ergens op een troebele website wat volgers of retweets kopen of er een legertje fake accounts en bots op loslaten, om koste wat het kost mee te tellen of 'trending' te worden, wat dat in deze schijnwereld dan ook moge betekenen. Nieuwe inzichten ontstaan door uitwisseling en luisterbereidheid, niet door het verheerlijken van de lukrake invallen van enkele ijdele narcisten. Het gewicht van een argument ligt in de empathie, niet in de fetisj van het grootste aantal volgers.  

Weg met de dagelijkse minuscule mediastormpjes op Twitter, die dan in kranten of op nationale televisie door hitsige mediafiguren worden opgeklopt tot een primeur van staatsbelang om de volgende dag alweer in de vergetelheid te verzeilen. Als journalisten en klassieke media niet meer in staat zijn zelf te onderzoeken wat er speelt in de maatschappij, maar slechts een megafoon verschaffen aan de grootste toeters op Twitter, dan is het einde zoek. Nergens is informatie zo bewust geconstrueerd, geprofileerd, en geselecteerd als op Twitter. Maatschappelijke relevantie? Laten we onszelf niet voor de gek houden. 

Als journalisten en klassieke media niet meer in staat zijn zelf te onderzoeken wat er speelt in de maatschappij, maar slechts een megafoon verschaffen aan de grootste toeters op Twitter, dan is het einde zoek.

Weg met de trollenfabrieken en legertjes manipulatoren ingehuurd door grote belangengroepen en partijen die ons willen doen geloven dat de publieke opinie hun soms redelijk marginale denkbeelden ondersteunt en zo doelbewust de maatschappij proberen te boetseren naar hun eigen schrale imaginaire wereld. Ze verarmen het maatschappelijk debat tot wat kreten van maximaal 280 karakters, vegen heldere argumenten en klare taal weg onder de mat van een paar knullige hashtags en geven meer gewicht aan massahysterie dan aan redelijkheid. 

Weg met de gruwelijke aanslag op onze tijd, waarbij we gebombardeerd worden met alle mogelijke onzin, moeten tweeten, reageren, retweeten, en ons aantal volgers op peil houden om toch maar het gevoel te hebben mee te tellen in de bikkelharde concurrentie op deze oneerlijke marktplaats van opinies. Weg met dat digitale monster dat ons de wereld laat zien door de ogen van een algoritme dat clickbait maximaliseert ten koste van alles, dat ons de aandacht ontneemt om nog echt met mensen te praten en echt na te denken over wat we nu eigenlijk zelf van iets vinden zonder bedolven te worden onder de bagger op sociale media. 

Stromae met 'Carmen'.

Twitter begon als een platform om de mening van een ander te leren kennen, maar werd een toeter voor bullebakken met de grootste bek om mensen met andere meningen mee af te branden en ons allemaal nog wat meer dezelfde meningen door de strot te rammen. Maar als je de taal, de woorden en de waarden van de ander niet meer kent, als elke discussie uitloopt op een schreeuwwedstijd, hoe kan dan nog een echte communicatie, laat staan consensus, ontstaan? Dan rest ons alleen nog menselijke kilte en isolement. Stromae vatte het zovele jaren al goed samen in zijn song Carmen.

Say no more. Weg met Twitter! 

Lees meer in ons dossier De prullenmand.

Lees verder