Advertentie

Theaterregisseur Wim Vandekeybus: 'De smaak van Libanees voedsel verraadt een soort wijsheid'

Wim Vandekeybus. ©Danny Willems

Op zondag 2 april gaat 'Bloedbruiloft' in première bij ITA in Amsterdam met Wim Vandekeybus als theaterregisseur. Hier neemt hij een week plaats in de Tijdcapsule, om te vertellen over de verleden, de tegenwoordige, de toekomstige en de oneindige tijd.

Welk onvergetelijk moment wilt u opnieuw beleven?

'De geboorte van een kind of een dier. Mijn vader was dierenarts en al toen ik klein was, was het heel normaal om kalfjes of lammeren te zien geboren te worden. Later kwamen mijn eigen kinderen. Ik zag ook het kind van een vriendin geboren worden. Het zijn dingen die je intens beleeft, maar ook weer vergeet. Ik hoop op latere leeftijd, als ik weer meer tijd heb, opnieuw dieren te zien geboren te worden.'

Wat is het moeilijkste moment dat u ooit hebt beleefd?

'Dat is het afscheid, zoals toen mijn moeder vertrok. Maar ook van dieren - honden worden zeer snel oud. Het zijn zeer belangrijke momenten, maar ik kan niet goed tegen het definitieve van iets. Ik denk altijd: het zal wel goed komen. Al vlucht ik er niet voor. Ik was heel blij dat ik mijn vaders hand kon vasthouden. Heel vreemd ook, hoe dat lichaam ineens iets totaal anders wordt. Op de ceremonies worden we dan plots filosofisch over hoe we de vergankelijkheid moeten aanvaarden. We kunnen het dan zeer goed uitleggen, om dat moeilijk moment draagbaar te maken.'

De Tijdcapsule

Elke week neemt iemand plaats in De Tijdcapsule om te vertellen over de verleden, de tegenwoordige, de toekomstige en de oneindige tijd.

Wanneer was u onlangs euforisch?

'Mijn zoon doet gymnastiek. Onlangs waren we onderweg naar de osteopaat en we fantaseerden met elkaar minuten hoe de osteopaat op de kast zou klimmen en op mijn zoon zijn rug zou springen. Iets compleet overdreven, waarvan we allebei de slappe lach kregen. Ik kon haast niet meer rijden.'

Is er iemand die uw leven veranderd heeft, maar het niet weet?

'Tarzan, onze hond in mijn jeugd. Hij had hondsdolheid en beet me in de arm. 1,5 jaar genas de wonde niet. In het hospitaal moest mijn arm worden afgebonden, zodat het niet naar mijn hart ging. Ik snapte dat allemaal niet goed. En toen ik terugkeerde, had mijn vader Tarzan een spuit gegeven. De hond waarvoor ik zo veel liefde voelde, was plots buiten zichzelf, beet zijn baasje en werd doodgespoten. Hoe bezetenheid iets kan omkeren, is in mijn werk heel belangrijk geworden.'

Wanneer en waar hebt u iets goddelijks gegeten en gedronken?

'Een tiental jaar geleden, in Libanon. Daar heb ik zó genoten van het eten en de wijn. In veel kleine dingen voelde ik dat in die regio veel van de menselijke beschaving is begonnen. De smaak van het voedsel verraadt een soort wijsheid. Vrienden daar gaan nu door woelige tijden. Maar heel vreemd: als er geen oorlog of zo is, zeggen ze dat ze het missen, dat het dan saai is. Ze kunnen bij het ontbijt een fles whisky leegdrinken en er een hele dag op drijven. Zeer extreme, maar ook zeer interessante mensen.'

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie