Univercells-CEO Hugues Bultot: 'Ik heb nog gehuild aan de ontbijttafel'

Hugues Bultot is CEO van biotechbedrijf Univercells ©BELGA

Elke week neemt een nieuwe gast plaats in de tijdcapsule. In vier opeenvolgende afleveringen horen we hem of haar uit over de verleden, tegenwoordige, toekomstige en oneindige tijd. Vandaag bevindt Hugues Bultot, CEO van het Waalse biotechbedrijf Univercells, zich in het verleden.

Wat is uw vroegste herinnering?

'In het derde leerjaar heb ik eens opgesloten gezeten. Het was een woensdagmiddag. Omdat ik mijn veters aan het strikken was, had een leraar me niet gezien en het lokaal op slot gedaan. Vijf uur heeft het hele dorp me gezocht. Ik ben altijd snel verstrooid en afgeleid geweest.'

Wanneer wist u wat u wilde worden?

'Op mijn 16de, toen mijn zus, die tien jaar ouder is, met een vriendje thuis kwam. Hij was burgerlijk ingenieur maar dat leek me een ontzettend saai beroep. Zijn broer daarentegen kwam een week later langs in een coole, dure auto. Hij had rechten en economie gestudeerd. Dat leek me een betere keuze.'

Misschien ben ik als ondernemer te kalm. Ik kan me inbeelden dat iemand als Marc Coucke meer hyperactief is.
Hugues Bultot
CEO Univercells

Als u één moment kon terugdraaien, zou u dat dan doen?

'Ik heb weinig doordachte beslissingen gemaakt. Rond mijn 30ste ben ik gestopt bij de Generale Bank om ondernemer te worden. Ik was pas getrouwd en had net mijn eerste kind gekregen. Zes jaar heb ik veel afgezien, ook financieel. Gekkenwerk, maar het was het waard.'

Wat was uw laatste euforische moment?

'Ik ben niet vaak euforisch. Ik zoek het geluk ook niet in uitbundige uitspattingen. Mijn ex-vrouw en ex-vriendinnen hebben me al eens ‘un triste sire’ genoemd. Nochtans sta ik met veel humor in het leven. Ik vind geluk eerder in sereniteit. Je moet tegenslagen accepteren en aanvaarden dat je niet alles kan krijgen wat je wil. Misschien ben ik als ondernemer zelfs te kalm. Ik kan me inbeelden dat iemand als Marc Coucke meer hyperactief is.'

Wanneer had u voor het laatst een krop in uw keel?

'Vanochtend heb ik nog gehuild door een Facebook-filmpje van vier minuten. ‘Don’t Judge’ gaat over een jongen die altijd te laat op school aankomt en met een lat door zijn leraar gestraft wordt. Op een dag ziet de leraar de jongen zijn broer in een rolstoel over straat duwen. Daarom kwam hij steeds te laat. De volgende dag geeft de leraar de lat aan de jongen en betuigt hij zijn spijt. Ik heb altijd veel bewondering gehad voor helden, mensen die zich onzelfzuchtig opofferen voor anderen. Heeft aan de ontbijttafel over zoiets te huilen zin? Op mijn 30ste kon ik moeilijker aanvaarden dat ik een hoogsensitief persoon ben, maar vandaag weet ik dat die verhoogde empathie me vaak helpt.'

Short Movie! Don't Judge

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie