Valerie Van Peel: 'Ik geloof niet meer dat alle mensen goed zijn'

©Karoly Effenberger

Elke week neemt iemand plaats in de tijdcapsule, om te vertellen over de verleden, de tegenwoordige, de toekomstige en de oneindige tijd. Vandaag bevindt N-VA-ondervoorzitter Valerie Van Peel zich in het heden.

Hoeveel tijd nam u om te ontbijten vanochtend?

‘Geen. Ik ontbijt nooit. Dat stamt uit mijn jeugd. Mijn vader werkte altijd tot een kot in de nacht, maar ’s ochtends sliepen mijn ouders uit. Op de ontbijttafel lag wel brood en beleg, maar als kinderen lieten we dat liggen. Ik herinner me wel dat we soms ’s ochtends met z’n vieren stiekem het chinees deelden van de dag ervoor. Ik probeer mijn kinderen te leren gezond te ontbijten, maar zelf eet ik niet voor 12 uur.’

Waar wordt u, ondanks al uw ervaring, nog altijd zenuwachtig van?

Valerie Van Peel ©Photo News

‘Ik zou dit eigenlijk niet mogen toegeven, in de politiek mag je nooit je zwaktes op tafel leggen. Maar telkens als ik in de plenaire vergadering een vraag moet stellen, schrik ik ervan hoe zenuwachtig ik daarvoor ben. Met een debat voor 100 man heb ik nochtans geen probleem. Maar in die plenaire vergaderingen hangt een zeker sfeertje, al je collega’s staan klaar om je te pakken op een fout. Ik zit al zeven jaar in het parlement, maar het went niet.’

Wat doet u om 5 minuten te ontsnappen aan de dagelijkse hectiek?

‘Uitgebreid knuffelen met mijn hond, een heel loyaal beestje. Het is een verwaarloosde straathond uit Portugal die ik via een fantastische organisatie heb geadopteerd. Hoe zo’n beestje dat zwaar mishandeld werd toch weer onvoorwaardelijk kan vertrouwen en liefde geven, is prachtig om te zien.’

Welk boek ligt momenteel op uw nachtkastje?

‘'Oktober' van Sören Sveistrup. Een Scandinavische whodunit met een stevig plot en veel gruwelijke moorden. Het is een aanrader van het hoofd van de studiedienst van de N-VA, ik vroeg iets dat me de politiek zou kunnen doen vergeten. Hij had gelijk (lacht). Wellicht zou het beter klinken om te zeggen dat ik veel non-fictie lees, maar ik gebruik boeken eerder als vlucht uit de realiteit.’

Wat nam u vroeger voor waar aan, maar gelooft u nu niet meer?

‘Dat je voor iedereen goed kan doen en dat alle mensen in se goed zijn. Die twee illusies heb ik samen gelost. Ik heb een dochtertje van acht dat even goedgelovig en empathisch is als ik vroeger was. Ze houdt instant van iedereen. Soms denk ik: ‘Arm kind, je gaat nog zo veel teleurgesteld worden.’ Natuurlijk is het zonde dat ik niet meer kan geloven dat echt iedereen in zijn fundament goed is, maar ik heb te veel dingen meegemaakt die dat tegenspreken. Ik heb het mezelf ook niet makkelijk gemaakt, het slechtste dat je kan doen als je je vertrouwen in de mensheid wil bewaren is in de politiek gaan (lacht).’

Lees morgen over de toekomstige tijd van Valerie Van Peel.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie