column

Duikt siësta weer op in Spanje?

Directeur Kennis & Ontwikkeling Groep Santander in Madrid

Corona heeft ook in Spanje de schijnwerpers gezet op productiviteit en anders gaan werken. En misschien beleeft een oud gebruik wel een revival?

Ze kunnen er zich bijzonder aan ergeren, mijn Spaanse collega’s. De steeds weerkerende vraag van niet-Spanjaarden: ‘En? Houden jullie nog altijd siësta?’

Ik spreek uit ervaring: de siësta is al - heel lang voor corona - vervangen door… extra werktijd. Spanje staat bekend voor de lange werkuren op kantoor en spande tot voor de pandemie de kroon samen met Italië. Een werkdag begint om 8 of 9 uur en loopt makkelijk door tot 20 uur. Een kantoordag van bijna 12 uur is niet uitzonderlijk. Avondeten om 22 uur is normale routine en dan pas arriveren de meeste mensen op restaurant.

Het effect van thuis te werken sinds de start van de pandemie? Het pendelen wordt vrolijk vervangen door... extra werktijd. Uit een bevraging van het consultancybedrijf Capgemini eerder dit jaar bleek dat bedrijven in Spanje hun productiviteit met 22 procent zagen stijgen. Maar liefst zeven op de tien van hun werknemers zijn productiever door op afstand te werken. Dat is dan vooral te merken in dienstenjobs (verkoop, marketing…) en digitale functies. De vraag is natuurlijk hoe duurzaam die evolutie is. Corona is alvast het sein voor sommigen om fijnere woon- én werkplekken te zoeken. Gran Canaria en Tenerife zijn populaire opties.

Door op afstand te werken zijn zeven op de tien Spanjaarden productiever gaan werken.

Aanpassen

De verplichte lockdowns waren hier in Spanje - vooral in de eerste maanden van de pandemie - heel strikt. Je kon enkel naar buiten om naar de supermarkt of de apotheek te gaan. De hond uitlaten mocht ook. Al gauw had je een enorme vraag naar honden, want iedereen wilde wel zo’n luxe. Sommige creatievelingen gingen met een fake hond op stap.

Hoe mensen de lockdowns en afzondering ervaren, is erg verschillend. Voor mij heeft het gevoel van eenzaamheid, zelfs voor iemand die best graag alleen was, plaats gemaakt voor gezellig samenleven met zoonlief die voor een job in Madrid gekozen heeft en weer bij me is komen inwonen. Dat betekent samen eten, naar Netflix kijken en zelfs filmpjes voor TikTok maken.

Het is boeiend te zien hoe we anders omgaan met de werk-privébalans bij het thuiswerken. Mijn zoon is duidelijk een  ‘segmentor’, ik een ‘integrator’. Als segmentor creëert hij rigide grenzen tussen zijn privé- en werkmomenten. Als integrator zijn voor mij de lijnen tussen werken en thuis vaag en ik schakel heen en weer tussen de twee. Ik kan moeilijk zeggen waar mijn werkleven eindigt en mijn niet-werkleven begint. Goed dat hij hier wat meer discipline brengt.

Qua werk-privébalans is mijn zoon duidelijk een ‘segmentor’, ik een ‘integrator’.

Als hr-verantwoordelijke in een internationale bank word ik betrokken bij oplaaiende discussies over hoe het nieuwe werken er na de pandemie uit moet zien. Vertrouwen is hier een groot thema. Cognitief vertrouwen ligt voor de hand en blijkt weinig problemen te scheppen. Als we weten dat onze mensen verantwoordelijkheid tonen en de juiste kwalificaties hebben, komt dat vertrouwen bij onze managers en leiders bijna automatisch. Emotioneel vertrouwen ligt wat moeilijker. Mensen hebben het nodig te weten dat hun manager om hen geeft. Emotioneel vertrouwen heeft meer tijd nodig, vergt empathie en 'self disclosure'.

Wat brengt de toekomst? Hoe zal het hybride werken eruitzien? Met die kernvraag zijn we ook in Spanje als hr-leiders bezig. Wie weet kan een segmentor die het cognitieve en emotionele vertrouwen van zijn management heeft, misschien weer een siësta inbouwen?

Els Van de Water is directeur Kennis & Ontwikkeling bij Groep Santander. Ze woont en werkt in Madrid.

De wereld is klein

In 'De wereld is klein' schrijven ondernemende Vlamingen vanuit het buitenland over wat hen beroert en boeit. Ontdek hun verhalen hier.

Lees verder