voorkennis

Carré ligt aan zijn voeten

©EPA

In het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam nemen familieleden en vrienden donderdag afscheid van Peter R. de Vries. De misdaadverslaggever overleed vorige week nadat hij op klaarlichte dag op straat werd neergeschoten. Vlak bij het Leidseplein, waar in normale tijden alleen gefeest wordt.

Woensdag kon het publiek een laatste groet brengen aan de journalist, die Amsterdam in het bloed had. Elke week zat De Vries trouw op de tribunes van de Johan Cruijff Arena - ooit probeerde hij zelfs technisch directeur van Ajax, zijn cluppie, te worden.

Maar De Vries had vooral de kenmerkende Amsterdamse bluf, die hem een schare trouwe fans en tegenstanders opleverde. ‘Hij ging door roeien en ruiten’, tekende De Telegraaf - de allereerste werkgever van De Vries - op uit de mond van een Amsterdamse die bloemen kwam leggen bij zijn kist. ‘Roeien’ komt blijkbaar van ‘roeden’ in deze zegswijze, die tot nader order alleen bekend is in het noorden van de toekomstige Nederlands-Vlaamse confederatie die Bart De Wever (N-VA) nastreeft.

Een massa bedroefde en boze Amsterdammers daagden woensdag op bij Carré. ‘Een rij mensen van honderden meters en een wachttijd van wel drie uur’, aldus De Telegraaf. ‘Carré ligt aan zijn voeten’, zou Louis Neefs gezongen hebben. De Vries koopt er weinig mee. Het doek valt voor zijn 65ste.

De Vries mag nooit vergeten worden. Dat misdaadjournalisten moeten onderduiken, bewaakt worden of zichzelf censureren om hun job te kunnen doen, is niets minder dan een aanslag op de democratie.

Het onderzoek naar de fatale aanslag loopt nog. Maandag verlengde de raadkamer de aanhouding van twee daders, een 21-jarige rapper uit Rotterdam en een 35-jarige Pool. In wiens opdracht en waarom ze handelden, is nog niet bekend, maar in Nederland heerst weinig twijfel dat De Vries een zoveelste slachtoffer is geworden van de Marokkaanse cocaïnemaffia, die al jaren de hand niet omdraait voor een bedreiging hier of een liquidatie daar.

De Vries wist wat hij riskeerde toen hij besloot de kroongetuige in de rechtszaak tegen de drugslord Ridouan Taghi bij te staan, maar hij kende geen vrees. Voor de Nederlandse dichteres Merel Morre is hij een held: ‘Ik denk de voorbije dagen soms: 'Het is die klootzakken gelukt.' En dan denk ik weer: 'Het is hém gelukt. Om zoveel teweeg te brengen in zijn vak. Het is hém gelukt niet gebukt te gaan onder de bedreigingen. Om te leven zoals hij wilde. Het is hém gelukt.'

De Vries mag nooit vergeten worden. Dat misdaadjournalisten moeten onderduiken, bewaakt worden of zichzelf censureren om hun job te kunnen doen, is niets minder dan een aanslag op de democratie. Helaas is het ook bij ons al zover.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie