column

Een fluitje van een vent

Redacteur Weekend

Tijdens de sportzomer overschouwt Rik Van Puymbroeck dagelijks wat op en naast de sportarena gebeurt.

In voetbal kan alles gebeuren, maar er zijn twee zekerheden. Vandaag begint het EK met een fluitsignaal en op 11 juli zal het ermee eindigen. Dan zal Kylian Mbappé de Coupe Henri Delaunay in de lucht steken.

Die naam zegt ons niets, maar ook het Stade de France in Parijs ligt aan de Rue Henri Delaunay. De Square Henri Delaunay in Antibes is voor een naamgenoot die piloot was bij de Aéropostale, tussen 1927 en 1933 een trans-Atlantische postdienst. Antoine de Saint-Exupéry was een collega. Het waren avonturiers.

Henri Delaunay was geen avonturier (ook al trouwde hij in 1912 en een tweede keer in 1918), maar hij was wel zot van voetbal. Eerst als speler bij Etoile des Deux Lacs in Parijs, al snel al scheidsrechter, bestuurslid van de club, stilaan hogerop. Al bleef hij lang arbiter. Dat was niet zo gek. Ook Robert Guérin floot, als voorzitter van de FIFA in 1904, nog altijd matchen. Delaunay was geen flamboyant figuur. Hij was een dromer. En toen hij in 1902, als toeschouwer, in Londen tussen 75.000 toeschouwers de Cup Final tussen Sheffield en Southampton bijwoonde, broeide een idee. Waarom in Frankrijk geen coupe nationale organiseren? In 1917, in volle Eerste Wereldoorlog, werd dat bekertornooi voor het eerst georganiseerd.

Bleu Blanc Rouge

Misschien is dromen typisch Frans. Al onze sportzomers hebben we aan Bleu Blanc Rouge te danken. De moderne Olympische Spelen waren een idee van de Franse baron Pierre de Coubertin. De Tour de France aan Henri Desgrange. Het EK aan Henri Delaunay. Zelfs het WK voetbal was mee zijn idee, al gaat Jules Rimet door de historie als grondlegger. ‘Typisch’, zegt Serge Laget, journalist en ratelende sportweetjesmachine aan de telefoon vanuit Parijs. ‘Alles ontstaat uit een bundeling van ideeën. Henri had klasse, droeg een hoed en rookte een pijp. Jules Rimet was een vlinder die van de aandacht hield. De Wereldbeker was ook Henri’s plan.’

Al in 1927 had Delaunay het idee van het EK, toch kwam het er pas in 1960 en hij maakte het niet mee. In 1955 was hij na een ziekte overleden. Zijn zoon Pierre, die hem opvolgde als secretaris-generaal van de UEFA, realiseerde vaders droom. De beker kreeg Henri’s naam.

Het fluitje mag nu klinken. Daarmee begon alles voor Henri. Toen hij tijdens een match een bal in het gezicht kreeg, brak hij twee tanden en slikte zijn fluitje in. Scheidsrechter was hij nooit meer. Die dag begon zijn carrière als bestuurder. Die dag begon het EK, dankzij het fluitje van die vent.

Lees verder