column

De oogst van Arnautovic en van Caritoux

Redacteur Weekend

Tijdens de sportzomer overschouwt Rik Van Puymbroeck dagelijks wat er op en naast de sportarena gebeurt.

Wat er met inkt op de armen van Marko Arnautovic geschreven staat, is voer voor een aparte studie. Laten we het houden bij wat uit zijn mond kwam, nadat hij tegen Noord-Macedonië had gescoord, en hoe die door zijn Oostenrijkse ploegmaat Alaba werd dichtgeknepen. Zag u die ogen?

Zijn naam klinkt niet alleen Servisch, dat is hij ook, en wat hij schreeuwde werd door liplezers vertaald als verwensingen aan Alioski, een Noord-Macedoniër met Albanese roots. Voetballers geven geen interviews meer, ze zetten iets op Instagram. Arnautovic zei op zijn account (met vooral reclame voor ‘Arna Gin & Vodka’) dat hij ‘would like to apologize’ tegenover zijn ‘vrienden uit Noord-Macedonië en Albanië’. Toen vielen de woorden: ‘I’m not a racist.’

Soms is voetbal politiek. Vanavond speelt Noord-Macedonië in Boekarest een tweede match tegen Oekraïne. Over de shirts van dat laatste, waarop de landsgrenzen staan, was er al een rel omdat Rusland ze wilde verbieden. Toevallig was ook politiek de reden waarom Denemarken, onze tegenstander in Kopenhagen, in 1992 Europees kampioen werd. Joegoslavië, gekwalificeerd, moest zich door de oorlogen terugtrekken en Denemarken werd als vervanger opgeroepen. Het verhaal wil dat de Deense spelers al op het strand lagen, toen bondscoach Richard Möller Nielsen belde dat ze hun koffers moesten pakken.

We weten dat je moet opletten met zinnen die beginnen met ‘het verhaal wil’. De Denen wisten al langer dat ze zich moesten voorbereiden. Zo ‘wil het verhaal’ ook dat wielrenner Alberto Contador in 2008 op een strand lag, toen hij hoorde dat hij naar Palermo moest om de Giro te rijden. Hij won. Vermoedelijk een ander strand dan dat van de Denen en evengoed een legende.

Zoals Eric Caritoux - een Franse renner uit Flassan waar de familie druiven teelde - niet op een strand lag, toen hij in 1984 opgeroepen werd voor de Vuelta. Nee, vertelde Caritoux enkele jaren geleden. ‘Als ik niet moest koersen, werkte ik op het land. Op een bepaald moment ging het venster van de boerderij open en mijn grootmoeder riep: Eric, téléphone!’ Zijn ploegleider aan de lijn: dat Caritoux de ochtend nadien in Avignon de trein moest nemen naar Genève, dat daar zijn vliegtuigticket naar Malaga klaarlag en dat hij overmorgen in Jerez de la Frontera moest starten in de Ronde van Spanje.

Drie weken later was Caritoux eindwinnaar met zes seconden voor de tweede. Oogsten deed hij in Madrid. De druiven in Flassan deden het dat jaar wat minder.

Lees verder