column

Josip hoopte op extra speelminuten

Redacteur Weekend

Tijdens de sportzomer overschouwt Rik Van Puymbroeck dagelijks wat op en naast de sportarena gebeurt.

Onze favoriete Kroaat was een Belg, hij heette Josip Weber en de verleden tijd is pijnlijk. Weber was net geen 53 toen hij op 8 november 2017 overleed. Kanker. Sterven deed Josip in Split, maar geboren was hij in Slavonski Brod. In de stad van Mario Mandžukić.

Elf keer was Weber international, drie keer voor Kroatië en acht keer als Rode Duivel. Dat mocht, die drie Kroatische matchen waren vriendschappelijk. Hij had toen zelfs gescoord, maar hij werd Belg voor de World Cup van 1994. De Kroatische president Franjo Tuđman zei: ‘Zo doet er tenminste toch één Kroaat mee aan het WK.’

Duizend keer getraind in de koude, de wind en de regen. Vier of vijf operaties meegemaakt. Al die stress. Ik ben er zeker van dat het meegespeeld heeft dat ik kanker kreeg.
Josip Weber
Voormalig Rode Duivel in 2017

In de voorbereiding scoorde Weber vlot, op het WK niet en in de tweede ronde besliste scheidsrechter Kurt Röthlisberger over de beroemdste niet-gegeven strafschop uit onze geschiedenis. De Duitser Helmer haalde Weber onderuit, jaren later verontschuldigde de arbiter zich voor zijn fout.

Hetzelfde jaar was de EK-kwalificatiematch Denemarken-België Josips laatste match als Rode Duivel. Er werd met 3-1 verloren en Marc Degryse scoorde. Josip niet.

iPhone

Slavonski Brod, maart 2017. Op zijn terras vertelt Josip over die andere laatste match die hij speelt, die voor zijn leven. Zijn ogen blinken als uit onze iPhone dat liedje van Raymond klinkt, met dat meeslepende zinnetje: ‘Opgelet, als ik mij bij Josip mag verwarmen/zo van corazon, Weber met accordeon/heel zijn hart. O, wat doet dat deugd, zo’n gloed in iemands ogen.’

Hij vertelt over zijn jaren bij Cercle Brugge, over hoe hij in 92, 93 én 94 topschutter werd, hij toont zijn collectie truitjes. Hij vertelt over de transfer naar Anderlecht, over zijn pijnlijke knie. Over waarom hij denkt dat hij kanker kreeg. ‘Mensen zeggen: ‘Ach Josip, jij was sportman, jij bent sterk.’ Terwijl ik net denk dat je als sportman veel meer kans maakt om zo’n ziekte op te lopen. Duizend keer getraind in de koude, de wind en de regen. Vier of vijf operaties meegemaakt. Al die stress. Ik ben er zeker van dat het meegespeeld heeft.’

Josip hoopte op extra speelminuten. Twee jaar. Vijf. Zeven? Alle therapieën hadden gefaald, hij rekende op de natuur en op wandelen en bidden met priester Marin Knežević. Bij het afscheid reed hij voor en zwaaide in de achteruitkijkspiegel. Acht maanden later stierf hij.

We kijken even in de achteruitkijkspiegel en zwaaien vanop deze bladzijde naar Josip. Hij was geen Modrić of Perišić, maar al die doelpunten voor Cercletje vergeten we niet. En ook die oogjes in Slavonski Brod niet.

Lees verder