Miljoenencarrousel vanuit Brussels huurappartement

Een appartement in Sint-Agatha-Berchem was de uitvalsbasis van een Belgische bende die de Duitse staatskas voor miljoenen euro’s oplichtte met btw-carrousels. ©Tim Dirven

We volgden het spoor van een Belgische bende die de Duitse staatskas voor miljoenen euro’s oplichtte met btw-carrousels. Alles werd geregeld vanuit een huurappartement in Brussel, met weinig meer dan twee laptops en een bankkaartlezer.

Zijn codenaam was Rolex. Zijn specialiteit: btw-carrousels. Al sinds 1996 zaten Belgische speurders Paul H. op de hielen. De man, die technicus van opleiding is, werd in 1960 in Ukkel geboren. Zijn misdaadcarrière begon in eigen land met btw-carrousels.

Toen de Belgische fiscus en de federale politie na de eeuwwisseling hun controles opvoerden, werd het Rolex te heet onder de voeten. Hij verlegde zijn werkterrein naar andere Europese lidstaten. Met dezelfde carrouselschema’s kon hij ook daar de staatskas voor miljoenen euro’s oplichten. Maar België bleef zijn uitvalsbasis. Alleen hadden de Belgische speurders er het raden naar waar die precies te vinden was. Zelfs huis-aan-huisbezoeken in het Brusselse, met een foto van Paul H. in de hand, leverden niets op.

Reeks | Grand Theft Europe

Jaar na jaar verliezen de Europese lidstaten 50 miljard euro aan btw-carrousels. Samen met het consortium Correctiv en media uit 28 lidstaten volgde De Tijd het spoor van de 'dieven in maatpak' die schuilgaan achter de grootste belastingdiefstal in de Europese geschiedenis. We doopten ons onderzoek 'Grand Theft Europe'. We namen honderden interviews af en verzamelden in elk land, ook in België, meer dan 315.000 vertrouwelijke documenten. Lees er alles over in ons dossier.

Zo begon Rolex in 2007 gezwind de Duitse schatkist te bestelen. Hij had daarvoor als eerste een Marokkaanse veertiger uit Brussel, alias Mike, ingeschakeld. Die was nog maar net vrijgelaten uit de gevangenis voor het opzetten van btw-fraudes. Maar de verleiding om opnieuw grof geld te verdienen met btw-carrousels was te groot. De carrousels die Rolex in Duitsland wilde opzetten, konden gemakkelijk miljoenen euro’s opleveren. Ze zouden draaien rond het aankopen en verkopen van grote ladingen computeronderdelen, zoals microprocessoren van Intel.

Rolex ronselde nog meer handlangers - iedereen moest een schuilnaam gebruiken - en de bende begon aan de lopende band Duitse vennootschappen op te richten. Ze kregen nietszeggende namen zoals AD Trade, Geomatix, DK Sys en Greytech. Rolex ronselde ook verschillende Belgen die zich bij een Duitse notaris moesten opgeven als zaakvoerder van de vennootschappen. Ze kregen daarvoor de nodige begeleiding.

Bendeleider Rolex werd veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf. Toch moest hij geen dag achter de tralies doorbrengen. Tot grote frustratie van alle speurders.

De meeste stromannen spraken niet eens Duits, waardoor een bendelid meekwam naar de notaris en de bank. Rolex fikste ook gsm’s en valse identiteitspapieren voor de stromannen. Hij koos voor valse namen zoals Claudio Segneri en Paulo Segneri. En de vergoeding voor hun hand- en spandiensten, duizenden tot tienduizenden euro’s per vennootschap, regelde Rolex ook in ons land.

Als officiële zetel kregen de Duitse vennootschappen weinig meer dan een postbusadres, onder andere in Keulen, Saarbrücken, Hannover en Krefeld. Bedrijvigheid was daar niet te bespeuren. Het enige doel van de vennootschappen was de btw opstrijken, die wegsluizen uit Duitsland en dan de boeken sluiten. Ze speelden de rol van ‘missing trader’ in de carrousel.

Rookgordijn

De computeronderdelen kwamen Duitsland binnen via leveranciers uit andere Europese lidstaten. De clan gebruikte onder andere een eigen aankoopcentrale in Luxemburg. Elke Duitse postbusvennootschap kon zo in enkele maanden tot 11 miljoen euro aan producten invoeren. Een levering tussen twee EU-lidstaten is vrijgesteld van btw.

De goederen werden dan in Duitsland onder de marktprijs doorverkocht aan een Duits computerbedrijf, Pegasys. Dat kocht de computerchips voor een spotprijs en profiteerde zo mee van de fraude die de Belgen organiseerden. De bende haalde haar winst toch uit de btw. Want voor elke verkoop binnen Duitsland kregen de Duitse postbusvennootschappen 19 procent btw. Die btw zouden ze nooit afdragen aan de Duitse fiscus.

Om geen argwaan te wekken en de carrousel langer te doen draaien was ook een rookgordijn nodig. Alles werd toegedekt met valse facturen en valse bestelbonnen. Alsof de Duitse vennootschappen de computeronderdelen hadden gekocht van een ander Duitse bedrijf, met btw. En alsof ze de goederen hadden doorverkocht aan een firma in een andere lidstaat, btw-vrij. Terwijl de echte transacties net de omgekeerde weg volgden. Kruisfacturatie heet dat in het taaltje van de btw-fraudeurs.

11 miljoen
De bende gebruikte heel wat Duitse postbusvennootschappen. Die deden in enkele maanden voor 11 miljoen euro aan transacties.

Alleen Rolex had een zicht op alle echte en valse transacties. Die verzamelde hij in uitgebreide Excel-spreadsheets. Dat was een must. Alleen al tussen twee postbusvennootschappen in Duitsland, JCH Trading en AD Trade, moesten 95 valse facturen worden opgesteld. Gevolgd door nog eens 46 valse facturen naar een Britse postbusvennootschap, CELL Trading, om de buit weg te sluizen.

De miljoenen stroomden binnen. In enkele maanden konden Rolex en co. met één Duitse vennootschap tot 2 miljoen euro aan btw opstrijken.

Telefoontaps

Alles liep gesmeerd, tot een van de handlangers, de 46-jarige Cédric G., alias Crazy Indian, tegen de lamp liep. Hij vond dat hij te weinig verdiende aan de carrousels van Rolex. Dus startte hij op eigen houtje nog een andere carrousel in Duitsland, met CO2-uitstootrechten. Die runde hij vanuit zijn appartement in Brussel. Maar hij gebruikte dezelfde leverancier in Luxemburg en dezelfde klant in Duitsland als bij de carrousels van Rolex.

Zo kreeg de Belgische antiwitwascel in 2009 lucht van verdachte betalingen die Crazy Indian deed via zijn Luxemburgse schermvennootschappen. Er volgden telefoontaps en huiszoekingen. Op die manier kwamen de speurders uit bij Rolex en Mike.

De speurders ontdekten de uitvalsbasis van de bende: een appartement in Sint-Agatha-Berchem. Het werd gehuurd door de ‘boekhouder’ van de bende. Tot hun verbazing troffen de speurders daar weinig meer aan dan een tafel met daarop twee laptops, enkele ringmappen en een bankkaartlezer. Op die computers vonden de speurders modellen voor valse facturen, bankuittreksels, mailverkeer met banken, logs van Skype-gesprekken, en vooral: de Excel-bestanden waarin voor elke Duitse vennootschap alle valse en echte leveringen stonden opgelijst.

Cyprus en Gibraltar

In december 2015, bijna twintig jaar nadat hij in het vizier van de Belgische speurders gekomen was, kreeg meesterbrein Rolex zijn straf te horen voor de miljoenencarrousel in Duitsland. De Franstalige rechtbank van eerste aanleg in Brussel legde hem een boete van 220.000 euro op. Er werd ook 2 miljoen euro verbeurd verklaard. Opvallend weinig, gelet op de grote btw-winsten die de Duitse spookvennootschappen hadden binnengehaald.

Na zijn veroordeling moest hij geen dag achter de tralies doorbrengen.

Maar veel geld hadden de speurders niet meer teruggevonden bij de bendeleden. Veel opbrengsten waren al lang weggesluisd naar een kluwen van buitenlandse rekeningen en buitenlandse postbusvennootschappen, onder andere in Luxemburg, Nederland, Cyprus en Gibraltar. Zelfs de leasing van een Mercedes regelde de bende via een van haar Luxemburgse postbusvennootschappen. Ook een bouwgrond in ons land stond op naam van een Cypriotische schermvennootschap, waarachter Rolex vermoedelijk schuilging. De bende schakelde ook tussenpersonen in om grote sommen cash geld van de rekeningen te halen. De bendeleden schoven een groot deel van hun vermogen ook door naar familieleden en vertrouwelingen.

Als leider van de criminele organisatie kreeg Rolex drie jaar effectieve celstraf. De andere bendeleden kregen lagere straffen. Rolex ging niet in beroep. Na zijn veroordeling moest hij geen dag achter de tralies doorbrengen. Hij diende zich in februari 2016 aan in de gevangenis en mocht meteen beschikken: hij kreeg ‘strafonderbreking’. Op 22 augustus kreeg hij een elektronische enkelband, die hij nog voor Nieuwjaar, op 27 december, alweer mocht teruggeven.

Overbevolking

Zowel in Duitsland, waar de staatskas miljoenen verloor aan de bende van Rolex, als in België, waar de speurders hem al sinds de jaren 90 op de hielen zaten, liet de affaire een onbehaaglijk gevoel van straffeloosheid na. Dat is een gevolg van het strafuitvoeringsbeleid van minister van Justitie Koen Geens (CD&V). Om de overbevolkte gevangenissen te sparen werden celstraffen tussen vier maanden en drie jaar vervangen door een enkelband.

Vanaf volgend jaar moet elke straf worden uitgezeten.

Dat beleid is op de valreep voor de verkiezingen teruggedraaid: vanaf volgend jaar moet elke straf worden uitgezeten. Of dat ook echt zal gebeuren, valt nog af te wachten. De overbevolking in de gevangenissen is nog lang niet opgelost en niemand weet hoeveel meer gedetineerden de gevangenissen dan zullen moeten slikken. Maar dat is een probleem voor de volgende minister van Justitie.

©rv

Lees alle 'Grand Theft Europe'-artikels van het consortium Correctiv en media in andere EU-lidstaten op de website www.grand-theft-europe.com

Lees verder

Advertentie
Advertentie