Leeuwenhart

©beeldfabriek

Vanavond de tweede aflevering van ‘Leeuwenkuil’, de eerste heeft de hoge verwachtingen ruimschoots ingelost. Meer dankzij de jury dan dankzij de kandidaten, van wie er een paar een toerke of vier te lang op de molen waren blijven zitten. ‘Voor 2 miljoen euro krijgt u 10 procent van de aandelen’, van dat slag ondernemers, de Bel20 zit er vol mee.

Eerst kwam een vreemde eend in een witte laboratoriumjas en een licht formolluchtje om hem heen de kuil ingestapt en stak een waanzinnig verhaal af: ‘Ik heb ne kameel gekocht, ik heb hem wat bloed afgetapt, en ik heb ontdekt dat als je dat mengt met gist of zelfrijzend bakmeel er een serum ontstaat dat helpt tegen trombotische trombocytopenische purpura. Ik had gedacht aan een investering van 4 miljard euro.’

Niet zodra was deze oplichter de bühne afgejaagd of daar verscheen een grijzende en grijnzende heer in maatpak, met naast zich een vervaarlijk uitziende hond. Begon te zagen dat hij zich een lapke grond had aangeschaft langs de A12 in Willebroek en daarop 100 Chinese bedrijven had willen vestigen. Maar ondanks getekende contracten hadden alle Chinezen hun kat gestuurd, wat niet prettig was voor zijn hond en nog minder voor hem. ‘En nu ben ik nog verplicht om tot half oktober een appartementje in Antwerpen te huren en kan ik zelfs mijne vriend niet meer op die wei uitlaten. Hij zal het rechtstreeks in de Schelde moeten doen’, jammerde de kneus, waarna de juryleden elkaar ongemakkelijk aankeken: wat wilde die vent? Toen bleek dat hij zich van programma had vergist en eigenlijk, als klepper voor de slotaflevering, in de nieuwe Canvas-reeks ‘Durven falen’ moest zijn.

Volgde een bontgekleurde clown met vies lang haar die smeekte: ‘Ik heb onlangs een voetbalploeg overgenomen maar dat is een miskoop. Het management trekt op niets, de spelers trekken op niets, het publiek trekt op niets, en de trainer op nog minder. U krijgt 100 procent van de aandelen voor 50 euro. Maar als dat te duur is, kunnen we over de prijs onderhandelen.’ Ook hij werd weggehoond. ‘Ik heb al een voetbalploeg, en wél een goede’, baste een van de juryleden. ‘Ja, ik ook,’ jammerde de kandidaat, ‘maar die heb ik gratis moeten weggeven.’ Dat niemand van de jury zo’n kluns wou financieren, was evident.

Toen we dat hadden gehad, kwam plotseling een kerel uit de coulissen geklommen, zette een indrukwekkende maquette op de grond en begon vol vuur: ‘Ik bezit een stort onder een hoge brug, ik heb de grond op mijn eigen kosten gesaneerd, en ik heb een plan uitgetekend voor een centrum met winkeltjes, kantoren, restaurants, bioscopen, fitness, wellness, binnenspeeltuin, ballen- en bubbelbad, en een kapsalon. Ik heb ook al een aanbetaling gedaan voor een afrit op de autostrade en voor een tramlijn die tot voor de deur wordt doorgetrokken. Alle faciliteiten zijn verkocht, ik mik op 8 miljoen bezoekers per jaar, en ik voorzie 3.000 jobs te creëren. Ik heb alle vergunningen. Wie van u wil 10.000 euro investeren, voor 51 procent van de aandelen?’

Vier juryleden sprongen enthousiast uit hun strandstoel, een bleef hoofdschuddend om zoveel onzin zitten.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content