portret

Sylvie Goulard, de Europese pion te veel voor Macron

De Franse liberale politica Sylvie Goulard sloot haar tweede hoorzitting in het Europees Parlement af met een vernederende score. Amper 29 stemmen op 82 kreeg ze. Onvoldoende om een op Franse maat geknipte superportefeuille in de nieuwe Europese Commissie onder leiding van Ursula von der Leyen op te nemen.

De 54-jarige polyglot schreef en doceerde de voorbije decennia een indrukwekkend Europees palmares bijeen. En als kandidate van de Franse president Emmanuel Macron kon het met megaportefeuille van Interne Markt, Defensie en Industriebeleid niet verkeerd gaan.

Met de oppergod in het Parijse Elysée had het Europees Parlement een eitje te pellen.

Maar net met die oppergod in het Parijse Elysée had het Europees Parlement een eitje te pellen. Macron had bij de Europese top-benoemingen in juli al zijn favoriete schaakstukken op het bord gekregen: de Duitse von der Leyen als Commissievoorzitter, zijn Belgische maatje Charles Michel als Raadsvoorzitter én de Française Christine Lagarde bij de Europese Centrale Bank.

Bij die verdeling had Macron de kandidaten van het Europees Parlement opzijgeschoven. Zelfs een goedlachse Beier als Manfred Weber, de kandidaat van de centrumrechtse EVP voor de job van Commissievoorzitter, is niet geneigd de rol van Marcon op het Europees toneel te vergeten, laat staan te vergeven.

Gerechtelijk onderzoek

Goulard vond nooit de juiste toon om het Europees Parlement, op revanche belust, voor zich te winnen. Ze etaleerde haar kennis met een aan irritatie grenzende hooghartigheid tijdens de eerste zitting. In plaats van inhoudelijke vragen te krijgen, werd ze keer op keer aangepakt op haar persoonlijke integriteit.

Op het feit dat de Française tussen 2013 en 2016 meer dan 10.000 euro per maand bijverdiende bij de Amerikaanse denktank Berggruen Institute. En dat in Frankrijk al twee jaar een gerechtelijk onderzoek loopt naar fictieve tewerkstelling van medewerkers van de liberale MoDem-partij in het Europees Parlement.

Erg handig sprong Goulard niet om met die beschuldigingen.

Didier Reynders

Goulard, die in juni 2017 wegens het schandaal van de fictieve tewerkstelling ontslag nam als Frans minister van Defensie, kreeg maar niet uitgelegd waarom ze nu wel Europees commissaris kon worden.

De nieuwe commissaris voor Justitie Didier Reynders (MR) ontwapende zijn criticasters bij het begin van zijn hoorzitting door zijn onschuld uit te schreeuwen tegenover verdachtmakingen en ‘niemand toe te wensen wat zijn familie de voorbije weken had moeten doorstaan’. Goulard, die in juni 2017 wegens het schandaal van de fictieve tewerkstelling ontslag nam als Frans minister van Defensie, kreeg maar niet uitgelegd waarom ze nu wel Europees commissaris kon worden.

Alleen als ze definitief veroordeeld wordt, zou ze ontslag nemen, beloofde ze onder zware druk. Die redenering gaat mogelijk op in een Franse context, maar in noordelijke landen met een veel strengere deontologische code is ze onbegrijpelijk.

Toch was de afrekening met de Franse kandidate vooral een politiek steekspel. Goulard fungeerde als zwart schaap in de vendetta van het halfrond tegen Macron. Ze was tegelijk het zoenoffer van de liberale Renew, die nog geen van zijn kandidaat-commissarissen zag sneuvelen.

Machtsoorlog

De dreun is bij Macron hard aangekomen. Hij blijft ‘zijn’ superportefeuille opeisen. Hij eist ook uitleg van de fractievoorzitters en legt de schuld zelfs bij von der Leyen omdat zij Goulard gekozen zou hebben uit drie Franse kandidaten.

Door Goulard te dumpen dreigt een open machtsoorlog tussen de Europese instellingen. Een verzwakte von der Leyen moet nu drie van de 26 namen in haar Commissie vervangen en haalt wellicht de start op 1 november niet.

Lees verder

Advertentie
Advertentie