portret

M/V van de week | Leonardo Del Vecchio

Italiaanse selfmade brillenmiljardair rolt vechtend met zijn Franse partners over de straat.

Fusies van grote bedrijven lijken soms op mayonaise: ze pakken of ze pakken niet. Als ze grens- en cultuuroverschrijdend zijn, is de kans nog een stuk groter dat ze schiften. Een almaar frappanter voorbeeld daarvan, dat goed op weg is om een plekje in de economiehandboeken te krijgen, lijkt het samengaan van de Franse lenzenreus Essilor met de Italiaanse brillengigant Luxottica. Een 54 miljard euro zware deal met steeds meer lood in de vleugels en een hoogst onzekere afloop.

American dream in Italië. Het levensverhaal van Leonardo Del Vecchio (83), de topman van de brillen- en lenzengigant EssilorLuxottica, leest als een sprookje. Het is een van de sprekendste voorbeelden van hoe iemand er vanuit bittere armoede en geheel op eigen houtje in slaagt zich op te werken tot een van de rijkste mensen ter wereld. 

Steenrijk. Het vermogen van Del Vecchio schommelt met de beurskoers van EssilorLuxottica. Gisteren werd het geraamd op ruim 16  miljard euro. Daarmee is hij een van de rijkste Italianen. Hij is niet alleen de grootste aandeelhouder van de groep, maar bezit ook tal van andere activa. Van een verpakkingsbedrijf over bankaandelen en een jachthaven tot ruim een kwart van de Franse vastgoedgigant Covivio.

Een tumultueus privéleven. De man heeft zes kinderen uit drie huwelijken. Met zijn tweede vrouw is hij zelfs hertrouwd. Del Vecchio waakt angstvallig over zijn belangen en zijn macht, deels omdat hij niet wil dat zijn erfenis na zijn dood ten onder gaat aan familieruzies. Dat heeft tot gevolg dat geen van zijn kinderen functies in zijn imperium bekleedt.

Een moeilijk man. Del Vecchio staat bekend als het prototype van de Italiaanse pater familias die ondanks zijn hoge leeftijd geen afstand kan nemen. Het regende de voorbije jaren berichten over topmanagers in zijn groep die in onmin kwamen met de koppige en flamboyante stichter en de baan moesten ruimen.Hij nam dan maar weer zelf de touwtjes in handen.

Op papier zag het er bij de aankondiging van de fusie in januari 2017 nochtans goed uit: Essilor en Luxottica zijn zeer complementair en vormen samen in hun sector de ultieme geïntegreerde groep die alles in brillen- en lenzenland controleert. Met indrukwekkende cijfers: ruim 16 miljard euro omzet in 2018 en zo’n 150.000 werknemers, goed voor de eerste plaats wereldwijd in zijn sector. En een al even impressionante merkenportefeuille met onder meer Ray-Ban en zowat alle brillen van de grote luxespelers. Denk aan Prada, Versace, Armani, Chanel, Bulgari en Ferrari, om maar die namen te noemen.

De fusie begon al onder een slecht gesternte. Het duurde ruim anderhalf jaar voor de twee in oktober vorig jaar konden melden dat hun huwelijk bezegeld was. Het was vooral wachten op de vele goedkeuringen van de concurrentiewaakhonden. Ondanks die lange aanloop leverden de twee een bedenkelijk werkstuk af. EssilorLuxottica leek meer een holding dan wat anders en de leiding werd een kluwen spaghetti. Leonardo Del Vecchio, de 83-jarige stichter van Luxottica, werd CEO, en de Fransman Hubert Sagnières van Essilor zijn adjunct. Toch spraken de twee af dat ze drie jaar lang evenveel macht zouden hebben en dat tegen eind 2020 een nieuwe CEO zou worden gezocht. Del Vecchio is met 38,3 procent van de fusiegroep (en 31% van de stemrechten) de belangrijkste aandeelhouder. Het management bezit 4,9 procent. De rest is beursgenoteerd.

Amper een maand na de eerste huwelijksnacht was het al prijs. Del Vecchio schoof zijn rechterhand bij Luxottica, Francesco Milleri, naar voren om ‘onmiddellijk’ en dus tegen de afspraken in de nieuwe sterke man te worden. Enkele weken later, op de eerste algemene vergadering in de nieuwe constellatie, diende hij zijn woorden af te zwakken. Sagnières had het sussend over ‘misverstanden’.

Maar eerder deze maand barstten de onderhuidse spanningen en de strijd achter de schermen tussen de als koppig bekend staande Del Vecchio en de Fransen pas goed open. De Italiaan wou deze keer enkele taken doorschuiven naar Milleri. Van olie op de golven was geen sprake meer. Essilor beschuldigde Del Vecchio van ‘een machtsgreep zonder premie voor zijn aandeelhouders’, waarna die in de krant Le Figaro met scherp begon te schieten op de Fransen. Hij betichtte Sagnières van egotripperij, door vier eigen managers te promoten, en dreigde met vergelding. De Fransman had het daarna over ‘leugenachtige verklaringen’. Het jongste wapenfeit, van woensdag, is dat Del Vecchio een internationale arbitragecommissie wil laten ingrijpen, het orgelpunt van een rist Frans-Italiaanse zakelijke en politieke twisten.

De grote kloof tussen de twee kemphanen helpt niet: de deftige Franse carrièremanager met zijn diploma’s tegenover de flamboyante Italiaanse selfmade miljardair die Luxottica als zijn levenswerk ziet. Terecht. Del Vecchio groeide op in een arm Italiaans gezin. Zonder vader, want die overleed voor zijn geboorte. Uit geldgebrek moest zijn moeder hem, toen hij zeven was, naar een weeshuis van nonnetjes sturen. Op zijn 14de begon hij als leerjongen te werken in een bedrijfje dat gereedschap maakte. Later combineerde hij zijn job met avondlessen industrieel ontwerp en raakte hij almaar meer geboeid door brilmonturen. In 1961 trok hij naar het dorpje Agordo ten noorden van Venetië, het toenmalige brillenmekka van Italië, om er montuuronderdelen te maken. Hij schakelde na een tijd over op volledige brillen, eerst voor andere spelers, dan voor zijn eigen collecties, onder de naam Luxottica.

Del Vecchio heeft een neus voor zaken. Via slimme overnames, verticale integratie en al vroeg het besef dat vooral het luxesegment lucratief is, bouwde hij zijn miljardenimperium uit. Het samengaan met Essilor lijkt de stap te veel, al is die mee ingegeven door zijn vrees dat zijn erfenis na zijn dood verbrokkelt. Hoe het verhaal afloopt, is onduidelijk. Analisten houden zelfs rekening met een terugdraaiing van de fusie, hoewel dat duur en complex zou zijn. Een bod van de sluwe Italiaanse vos op het geheel valt evenmin uit te sluiten. Maar zelfs na de aanhoudende daling van de koers door het geruzie is het geheel nog steeds 42 miljard euro waard. Hetzij een kwart minder dan in oktober, toen het aandeel in Parijs op bijna 130 euro piekte.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie