Advertentie

Nergens zonder weg in Aarschot

Nergens zonder weg in Aarschot. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

AARSCHOT. De truc is zo oud als de spoorweg zelf. Zijn er negen sporen in een dorp, dan heet het café Spoor 10. Zijn er twaalf, dan is het Spoor 13. En als je daar ’s morgens passeert, kijk je vreemd op van de schuimende 33’ers die op tafel staan. De vraag die je niet durft stellen, is eenvoudig: zitten ze er al of zitten ze er nog?

Avond in Aarschot. Je wacht op de bus die je naar huis zal brengen, er is niet zoveel leven meer op straat. Spoor 10 is wel open en aan Peter’s Fritkot wordt de al wat frissere avond toch wat warmer door de hitte van het frietvet die naar buiten slaat. Wachtend op een bankje valt het oog op den Tsjoeke Tsjoek. Al eerder vroegen wij ons af hoe men dan de telefoon opneemt. ‘Hallo, Tsjoeke Tsjoek.’ Vanavond zal niemand opnemen. De Tsjoeke Tsjoek is dicht.

Nergens anders in de wereld dan in Vlaanderen heet een café Tsjoeke Tsjoek en toch stappen we later de bus op met Albert Hammond in de oren. Niet die van het orgel, wel die van ‘I'm a train, I'm a chucka train, chucka train.’ De héle avond, yeah!

Albert Hammond, 'I'm a Train'.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie