Nergens zonder weg in Antwerpen

Nergens zonder weg in Antwerpen. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

ANTWERPEN. Mooier dan hittegolf is het Franse woord canicule. We leerden het als kind al in jaren dat de Tour de France in brand stond. Die dagen dat het asfalt en de renners leken te smelten en je als kijker het zweet druppel per druppel van je nek tot waar de zon niet schijnt voelde rollen. Wie zich op straat waagt, verplaatst zich vliegensvlug naar de volgende ventilator. Wat is het warm.

Code rood in Antwerpen, de kleur van de brandweer, dat is goed gekozen. Je ziet overal mensen met mondmaskers en wie goed kijkt, ziet dat zelfs het statige beeld er eentje draagt. Herdacht worden slachtoffers van de oorlog, hun namen staan in een prachtig lettertype gebeiteld, maar wie leest die nog? Cools, Tyteca, Van Ranst, De Roeck, Van den Bulck, Wouters. Namen van nu van mensen van toen. Zichzelf gegeven of met geweld genomen tijdens die wereldbrand.

De schaduw bevindt zich aan de overkant. De stad lijkt in Italië te liggen. Dat komt door die harde zon en die scooter. Verder geen kat op straat en dat is geen toeval. Dit zijn de hondsdagen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie