Nergens zonder weg in Beernem

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

BEERNEM. Wie veel rondrijdt, herkent onderweg landmarks. Dat kan op weg naar het zuiden: de kerk van Thionville, le signe infini bij Lyon, verderop de eerste pijl naar de Mont Ventoux. In Brussel het Signaal van Zellik. In de Westhoek het tankstation van Mannekensvere.

Soms levert de natuur herkenning en houvast. De eik op de middenberm van de A58 in Ulvenhout markeert elke rit door Nederland en in Beernem kijk je altijd naar deze bomen. Rijdend naar de kust of terug het binnenland in, telkens schuift je blik naar de rij bomen die naar de wind gingen staan. Ze buigen van de zeekant af, toch die eerste vier, ze beschutten de anderen. Is dat de leeftijd? Bomen schijnen toch voor elkaar te zorgen.

Het beeld is wat wazig, dat komt door de snelheid en het vuile raam. Maar de avondzon verlichtte ze maandagavond prachtig en zo stonden ze stevig te wuiven naar al die passerende automobilisten. Eraan herinnerend dat zij blijven staan. Pandemie of niet. Winter, lente, zomer of herfst. Binnenkort weer met bladeren. Als dat geen houvast is.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie