Nergens zonder weg in Brussel

Nergens zonder weg in Brussel. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

BRUSSEL. Er zijn dingen die je niet meer ziet. Lifters langs de kant van de weg bijvoorbeeld. Ze leken al veel langer verdwenen en wie zou dat gevaar nu opzoeken. Veel kleiner zijn de stickers op auto’s. Ook die zie je amper nog. Vroeger hingen achterruiten vol met ‘VTM’, ‘Willy Sommers Fanclub of ‘Zeg gerust ja. PVV’. Wie naar het pretpark Phantasialand ging, kreeg er ongevraagd een opgekleefd. Niemand bromde.

Je ziet het niet meer, maar niet alles verdwijnt. Een vuile auto zal altijd blijven inspireren en één vinger is genoeg voor een lijntje. Het cliché is oud: ‘Ik ben vuil. Was mij.’ Maar mooier zijn de boodschappen van beginnende, smachtende of altijd durende liefdes. Een hartje en twee letters: AM.

Het verhaal van Ahmed en Meryame kunnen we alleen verzinnen. Of heten ze Antoine en Marie? André en Micheline? Anna en Mieke? Aaron en Melvin? Annabel en Martin? Met één hart en twee letters begint een boek.

De klep is van Dhollandia, de chauffeur weet niets en in Brussel begint de dag. Maar ergens is iemand verliefd op Anne-Marie.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie