Nergens zonder weg in Brussel

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

BRUSSEL. Zoals je glimlacht bij wat de dichter eerst dacht en dan dichtte  (‘O lief, waart gij een pistolee, dan beet ik u in twee’), zo grijns je bij wat de schilder schreef nadat hij geschilderd had. Eenvoudige titels. ‘Man met ijzerdraad in tuin’, ‘Vrouw met revolver’. Zo passeerde die laatste zondag binnen. Tijdslots komen zonder weerbericht. De zon scheen over de stad, kinderen aten een ijsje, maar op het kaartje stond 16 uur.

Alleen bij de zelfportretten van Raveel was het even druk. Ze zijn niet erg groot, niemand wist waar eerst te kijken, iedereen had zijn voorkeur. Met sigaret of zonder. Of met hoed. Misschien dacht iedereen wel aan zijn eigen zelfbeeld. Aan al die selfies, met filter, niet langer die van de sigaret. Het gebeurt niet zo vaak meer, maar soms komen ze nog in een kadertje en dan zijn we weer bij de dichter. Hij schreef: ‘Weemoed is een foto van voor 20 jaar. Familie, nog samen, nog gezond. Is toen. Met een lijst van nu errond.’

Schilder en schrijver zijn dood en op die foto’s staat steeds meer verleden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie