Nergens zonder weg in Buken

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

Met een ‘k’ extra zou de plaatsnaam zeggen wat het paard doet, maar daar denkt zo’n dier - kniehoog in de Vlaams-Brabantse wei - niet aan. Het bukt zich en het graast en maalt en graast en maalt en graast en maalt. De hele dag. Het graast en maalt maar verder. Alleen als je, aan de andere kant van de omheining, identiek gras uittrekt en met de tong klikt (zo roep je paarden) komt het nieuwsgierig naar die aangeboden sprieten kijken. Het aanvaardt en het maalt. De hele godganse dag nog.

Wat had dat paard eigenlijk verwacht? Dat het aan deze kant van het hek groener was? Mei is amper voorbij en alles is even droog en al bijna even ros. Een woordgrapje ligt voor het rapen, maar we laten het liggen en kijken het ros verder achterna.

Opnieuw met de tong klikken helpt niet meer. Wat had jij dan gedacht? Het paard heeft een lesje geleerd, stapt traag weer weg en graast verder. Het toont zijn achterwerk en laat zich niet meer verleiden. Het is warm en het geeft aan: geen flauwe grapjes meer, man, mijn hoofd staat er niet naar.

Lees verder

Advertentie
Advertentie