Nergens zonder weg in Dudzele

Nergens zonder weg in Dudzele. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

DUDZELE. Liefde gaf haar misschien duizend namen, maar in Vlaanderen gaf het haar ook duizend kapelletjes. In alle mogelijke vormen. Grotten, gemetselde driehoeken, in hout getimmerde kastjes, uitgehouwen nissen, uit de kluiten gewassen bouwsels. Niet alleen Raymond van het Groenewoud hield van Maria, heel dit land deed dat.
Is de verleden tijd ongepast? Soms is haar onderkomen vervallen en, nog erger, soms is ze zelfs weg. Maar meestal wordt in dit land, zomaar langs de weg, voor dat onzelievevrouwke gezorgd. Van de Westhoek tot diep in Limburg wordt tot haar gebeden. ‘Maria die daer staet, gy zyt goet en ik ben kwaet’ of ‘Voor dit beeld zult gij nooit vruchteloos nederknielen.’ De hele verschijning in Lourdes wordt nagebouwd.
Hier, in Dudzele, is ze er bijna ongemerkt. Bijna ondanks zichzelf. Ongetwijfeld al jaren en zomaar. Achter haar rug raast een weg en wordt gebouwd en vanachter haar raampje ziet ze in een berm aan de overkant van de straat een dode meeuw liggen. Ze doet haar best, maar ze kan niet iederéén beschermen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie