Nergens zonder weg in Gelrode

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

De glorie is al lang voorbij, er zijn alleen nog oude betonnen reclameplaten. Daarin zitten de laatste herinneringen aan koude zondagochtenden, aan geprojecteerde dromen van vaders, aan zussen die een zak paprikachips aten en aan moeders die op de was wachtten. Het gras groeit in Gelrode, gevoetbald wordt er niet meer en Trend Sport in Aarschot is dicht. Niemand belt nog naar 016/36.36.59. Aan de andere kant, waar de dug-outs en een kleine tribune staan, neemt onkruid over. Big-Frit betaalde een bord, de frituur is nog altijd vlakbij, ze maken nu zelf reclame voor hun mitraillette. Even lokaal sponsorden restaurant Vital en karweiwerken Nuyts. Maar het laatste fluitsignaal is uitgedoofd en op een dag verdwijnt alles: hokjes, doelpalen en verlichting.

Is dat jammer? Ach ja, de evolutie. Maar soms zou je willen dat niet alles weggaat en dat nog één keer een kind van de bank af mag. Laatste minuten van de match, ‘Kom, Jochen, probeer maar’, en dan scoren. Later in de krant: ‘De Gelrode Duivel.’ Alles is ergens begonnen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie