Nergens zonder weg in Graven

Nergens zonder weg in Graven ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

GRAVEN. Eerst heet een plaatsje nog Eerken, maar zonder dat je iets merkt, is het plots Archennes. Je bent de taalgrens overgereden en Graven, zo toont de gps nog als er al Frans gesproken wordt, heet Grez-Doiceau. Googelend verlies je je in die prachtige vertalingen. Bossut-Gottechain heet Bossuit-Gruttekom. PĂ©crot, het dorpje van eeuwig die acht doden van de treinramp uit 2001, is Peerot.
Betonbaantjes kennen geen taal. Dit meandert door velden, al klinkt de Avenue Fernand Labby nog zo chique. Daarbij denk je toch aan een statige laan, omzoomd met bomen, leidend naar een paleis. Parijs misschien. Deze avenue is smal en een houten reling versmalt nog. Het scheidt de auto van het fietspad. Dat is goed. In een bocht, aan de andere kant van de weg, dit omgeplooide plastic paaltje. Op Google Street View zie je zijn gehalveerde voorganger. Deze hield nog wat stand, maar op een dag zal ook hij weer vervangen worden. Om later weer omvergereden te worden. Toeval? Wie hier rijdt, heeft net de Rue de la Malhaise verlaten. In Graven.

Lees verder

Advertentie
Advertentie