Nergens zonder weg in Heikant

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

HEIKANT. Sneeuw is altijd stil en op de site van Technopolis (‘it’s oh snow quiet’) leer je waarom: ‘Dat komt omdat de sneeuwvlokken een geluidsabsorberend laagje vormen.’ Voeg daar een avondklok aan toe en je hoort ’s nachts niets en ook overdag merk je hoe die vlokken de wereld in hun greep houden. Het licht is anders, de straat klinkt anders, je hoort meer, je kijkt beter.

Daar draagt ook de traagheid toe bij. Wie wandelt, ziet meer. Vreemde namen op brievenbussen, lintbebouwing van vogelhuisjes, een pinguïn op het dashboard van een schoolbus, de naam van het gehucht (van Heikant heb je er minstens zes in België, in Nederland zelfs twintig), kunst in huis en kunst voor het huis.

Zijn neus is bepoederd, zijn hoofd kreeg een pruikje van wit, zo wordt hij waardig ouder. Hij kijkt altijd wat melancholisch, maar door dat vachtje nog iets meer. Sneeuw leidt niet alleen tot stilte, het geeft ook nieuwe inzichten en uitzichten. Zoals wij nu schrikken als we elkaar weer zien.

Maar alles gaat voorbij. Op hem wacht de dooi. Op ons de kappers.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie