Nergens zonder weg in Hoegaarden

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

HOEGAARDEN. Waar je wat mysterie kan verwachten, ligt het om de bocht. Je volgt een pad van oude kasseien, tussen de velden, en plots stap je een schilderij binnen. Het wordt 1885, Constantin Meunier schilderde het, het heet ‘De aardappelrooiers’. Ze zijn met drie.

De laatste maïs wordt nu nog gemaaid, de meeste boeren ploegen en eggen hun land klaar voor de winter, de aardappelen zijn geoogst. Maar er ligt nog wat. Die machines pikken niet alles op en dan helpt alleen handwerk nog. Zoals bijna twee eeuwen geleden. Heel eenvoudig. Rapen wat restte. Nieuwe, mooie, aardappelen.

De wolken boven Hoegaarden kwamen van andere schilders. Boven Hoksem was er een regenboog. Over de huizen waaide de geur van mout en nog in het centrum voerde een boer zijn koeien die hun stal aan zijn voordeur hadden.

Dagje feest voor de zintuigen met ’s avonds vers geraapte patatten op het bord. Worden de aardappelrooiers aardappeleters en zo zit je bij Van Gogh in Nuenen. Met maar één sprongetje in de gedachten ligt Hoegaarden dan zomaar in de Provence.

Lees verder

Advertentie
Advertentie