Nergens zonder weg in Hoepertingen

Nergens zonder weg in Hoepertingen. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

HOEPERTINGEN. De gehuchten heten Tereiken, Hoenshoven, Helshoven en Engelingen en het dorp Hoepertingen. Deel van Borgloon. Je leest er niet elke dag over in deze krant. Er groeien meer peren en appels dan er mensen wonen en het is er rustig en vredig. Er is één bakker. De streek is prachtig. Maar je bent jong en je wil je manifesteren, ook buiten Facebook. Tussen de fruitbomen en struiken liggen, naast niet-geplukte en nu gevallen appels en peren, opvallend vaak bierblikjes, chipszakjes en oude sigarettendoosjes. Op een keet deze kreet: weed rules. Met die heerlijk zangerige en rollende -r moet dat heerlijk klinken in Hoepertingen.

Of iedereen het er mee eens is, is een andere vraag. Iets verderop staat het kerkje van Helshoven, dat een bedevaartsoord is. Tussen 1674 en 1908 leefden er veertien kluizenaars. In het voortuintje staat een standbeeld van paus Johannes Paulus II. In het boek met verzuchtingen tot Onze Lieve Vrouw schreef iemand: ‘Alles goed met mij, mijn lief, mijn kleinkindjes. Niks nodig.’

Geen gunst. Geen weed.

Lees verder

Advertentie
Advertentie