Nergens zonder weg in Kalmthout

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

KALMTHOUT. Het beeld is wazig, maar de avond was fel en flikkerend en schitterend. Het was november al, maar het leek late zomer. Het was warm geweest. Het rook naar varkens. Je keek uit het raam en je dacht dat je Afrika zag. Op de soundtrack hoorde je Karen Blixen met de stem van Meryl Streep: ‘I had a farm in Africa.’ Maar je reed door Kalmthout. Kalmthout, als je van natuur houdt, zegt de slogan. Bij het dorp hoort ook nog de toevoeging ‘-se Heide’. Wie wandelde er nog nooit?

Iemand zei deze week iets over melancholie en rust. We praatten over de schoonheid en de troost, het woord ‘allenigheid’ viel, al bestaat dat niet. Het is wel een gevoel. Natuurlijk kwam 2020 aan bod. Hoe moet het nu verder?

Meer dan de hashtag met lichtjes liggen schoonheid en troost daar buiten. Zomaar te vangen of te zien door het raam. Laat de slingers met kerstlampjes alstublieft nog even in de kast. Ze horen niet aan de gevel, zeker nu nog niet, hooguit straks in die boom naast de stoof. Kijk naar de zon en kijk naar de maan. Er is licht genoeg.

Lees verder

Advertentie
Advertentie