Nergens zonder weg in Leuven

Nergens zonder weg in Leuven. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

LEUVEN. In de stad kijk je anders. De uitzichten zijn beperkter, naar de wolken moet je hoog tussen de muren zoeken en met de seizoenen veranderen alleen de kleurtinten. Grijs kan goud worden, maar stenen blijven stenen. Toch verandert ook de stad elke dag.

Op een dag vertrok de laatste brief, ’s middags, het was 13 uur, naar de wereld. Een postkaart misschien met Fonske erop of gotiek. Zonnige groetjes uit Leuven. Dit is Milaan niet, Lissabon noch Parijs, Valencia of Amsterdam. De straten zijn hier kleiner, er zijn amper lanen en avenues, geen paleis of palazzo, de Dijle is geen Canal Grande. Naar Van Gogh kun je er niet kijken en allicht is Randy Newman er nooit geweest. Maar er is kaas, brood, bier en wijn en je kan er boeken kopen. De hele wereld kookt er en wie er 30 jaar geleden vertrok, zou zijn weg moeten zoeken. Zonder auto.

Nee, dat lelijke woord voor thuisblijven in vakantie zal hier niet vallen. Het gaat enkel om kijken en zien hoe de eigen stad elke dag bijna ongemerkt een nieuwe huid aanneemt. Hoe ze nooit af is.

Lees verder

Advertentie
Advertentie