Advertentie
Advertentie

Nergens zonder weg in Luik

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

LUIK. Misschien zeggen ze er Chatte Békeur, maar hij is zeker niet zomaar geschilderd op deze Luikse gevel. Het was 1964 toen Chet Baker in Luik speelde en er bestaan opnames van zijn passage. De beelden zijn zwart-wit, het camerawerk is prachtig, soms zie je enkel zijn trompet en een kringelend spoortje sigarettenrook. Het bijschrift vertelt dat hij met vier andere muzikanten 'Bye, Bye Blackbird' speelde.

Jérémy Goffart was er niet bij die avond, hij was niet eens geboren, maar aan zijn hommage aan de betreurde jazzmuzikant passeer je niet zomaar als je Luik binnenrijdt. Ze fleurt de straat op en dat is een paradox. Baker, een knappe man, verwoestte zijn leven en zijn lijf door overmatig drugsgebruik, tanden vielen uit, zijn gezicht viel in. Deze afgetakelde mens geeft nu een buurt kleur.

Sterven deed hij in Amsterdam. Aan de gevel van het hotel waar hij uit het raam viel, herinnert een plakkaat aan zijn dood. Op deze muur leeft Chet Baker het eeuwige leven.

Het moet mooi zijn in de winter. Dan kringelt er rook uit die schouwen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie