Nergens zonder weg in Marcinelle

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

MARCINELLE. Regen en wind vervaagden de naam van de straat en is dat geen symbool? Hoe vaak zegden we dat dit jaar niet? Het heeft geen naam, mijnheer. Of madame, natuurlijk. Het heeft geen naam hoe het leven veranderde en zorgeloos plezier zomaar wegviel. Wie viert vandaag zijn verjaardag met een zot feestje als er niet gedanst kan worden. Alles viel weg en hier zelfs de naam van de straat.

In die anonieme straat in Marcinelle vallen rug tegen rug de camionettes van Sono Babis op. Werk- en moedeloos geparkeerd, van danses, grimages et magie-clowns kan geen sprake zijn. Wie wil nu geschminkt als een pinguïn rondlopen met mondmasker op?

Sono Babis wacht, samen met ons, op betere tijden. Maar juist in Marcinelle schuilt de hoop. In 1956 stierven 262 mijnwerkers bij een brand in de mijn van Bois du Cazier. Later woonde Marc Dutroux er. Telkens rechtte Marcinelle de rug, er werd weer geleefd en gewerkt en dankzij Sono Babis soms hevig gefeest. Ooit komt alles goed. Dit bevroren beeld van de stilstaande camionettes duurt maar even.

Lees verder

Advertentie
Advertentie