Nergens zonder weg in Meerbeek

Nergens zonder weg in Meerbeek. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

MEERBEEK. Soms vlagt Vlaanderen, tien dagen later België en toute l’année in Meerbeek la France. Zeker vandaag op Quatorze Juillet, maar rijd erheen op 7 februari, 5 augustus of 6 oktober en altijd zal ze wapperen. Lang alleen aan die stok, sinds kort met onze tricolore eronder, dat blauw-wit-rood dat zo fier kan zijn. Dat ons op het WK voetbal zo mismoedig kan maken. Dat in rookpluimen uit straaljagers boven de Champs Elysées soms zo pompeus kan lijken. Maar dat zo mooi is.

Ze hangt een beetje weg van de straatkant, je moet goed kijken, boven die schutting van betonnen platen die  wij misschien typisch Belgisch vinden, maar die universeel zijn. Ernaast die boom, de mooiste boom, met de mooiste naam. Treurwilg kan nog wat droevig klinken, maar in de taal van de vlag zeggen ze ‘saule pleureur’. Saule pleureur… Dan wappert die vlag toch bijna vanzelf in de tuin van Monet.

Maar dit is Meerbeek in Kortenberg. Cortenbergh, en français, Meerbeek wordt niet vertaald. De inwoners heten er papboeren. Hoe zou dat in het Frans klinken?

Lees verder

Advertentie
Advertentie