Nergens zonder weg in Oostduinkerke

Nergens zonder weg in Oostduinkerke. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

OOSTDUINKERKE. Tijdens de laatste lentedagen van 2021 boende iemand de ramen. Het kon maar beter proper zijn voor de winter. Die kwam en uit de kast haalden we weer de mantel met kraag. Vlokjes smolten. De sjaal schrok: nu al? De magnolia kromp ineen.

De foto is tien dagen oud. Het was fris door de wind die het strand bijeen vaagde, maar de combinatie van la mer, le vent, le soleil et Juliette zette hoofd en hart open. Frankrijk was dichtbij en niet alleen omdat je de klanken uit Bray-Dunes bijna hoorde. ‘Voilà l’été’, schuifelde je. ‘J’entends rugir les plaisirs de la vie.’ Voorbije reizen passeerden waarin de moedigste, de buik vol paaschocolade, toch het zwembad van het vakantiehuisje opengooide en brulde van de koude en van de plezieren van het leven. Half 12: apéro.

Dat er geen seizoenen meer zijn, heeft ook voordelen. Als in juli het bouwverlof begint, kunnen al die mensen gaan skiën. En ergens, op een zolderkamertje, is iemand bezig aan een nieuw liedje. Over die laatste sneeuw. Of over hoe de zon soms schijnt in april.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie