Nergens zonder weg in Rotselaar

Nergens zonder weg in Rotselaar. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

ROTSELAAR. ‘En dan komt de nacht plots met zilveren schreden’, zong Zjef, de nu dode zanger, en telkens in de lucht het licht uitgaat, durft hij dat wel eens in ons hoofd te zingen. Desnoods in de ochtend nog en veel later op de dag. Je staat ermee op en je gaat er weer mee slapen. Oorwurmen zijn zo moeilijk te bestrijden.
Juli-avond in Rotselaar zonder uit Werchter weergalmende klanken. Je haalt een dochter op bij vrienden, maar eerst nog dat ommetje. Langs Danone, waar altijd yoghurt wordt bereid, ook deze nacht, en vrachtwagens ongeduldig wachten op laden of lossen. Dieper in de straat zie je waar de elektriciteit vandaan kan komen. Al is het huis ernaast in donkerte gehuld en zorgt enkel een straatlamp hier voor het uitzicht op de zilverberk. De zilveren schreden. Klein huisje. Heel veel volt.
Er is vanavond niemand op straat en het lied van de betreurde zanger stopt. Geen mens weet dat je hier was en de boom maakt het niet uit wie langskomt. Hij maakt geen bezwaar tegen een foto. Hij kijkt toe. Onbewogen. Er is niet eens wind.

Lees verder

Advertentie
Advertentie