Nergens zonder weg in Rumes

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

RUMES. Vanuit de trein is het niet te zien. Het beeld is zelfs wat wazig, de ruit was vuil en de TGV deed wat zijn naam zegt: snel rijden. Waar eindigt België en waar begint Frankrijk? De bomen zijn aan beide zijden even groen, die weg kan net zo goed de grens zijn, qui sait? Maar ergens rijd je dus het buitenland binnen en hier gebeurt dat in Rumes.
Het spoor rijgt de dorpen aan elkaar, zoals een ketting kralen en een paternoster onzevaders. Niemand stapt uit in Rumes. Onmogelijk, de trein stopt hier niet, de reiziger moet het stellen met indrukken, voorbijflitsende huizen en een auto voor de gesloten overweg. De wolken trekken zich van de grens niets aan, laat staan een virus, er zijn geen Pyreneeën om iets tegen de houden, er is alleen die grijze en groene vlakte.
Zou Rumes de moeite zijn? Het dorp heeft geschiedenis, een jaarlijkse braderie, feesten, bals en een reus die Gaston heet. Het heeft ook een feest dat ‘Lfiète de l’pentière d’ichi’ heet. Klinkt als ‘Ch’tis’ en is het feest van de aardappel. Eind september, mensen!

Lees verder

Advertentie
Advertentie