Advertentie

Nergens zonder weg in Sint-Martens-Latem

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

SINT-MARTENS-LATEM. Op de witte muur staan woorden van Richard Minne: ‘Toen in mijn armen/ring van rust/hebt ge alle wanen/van mijn mond gekust.’ Dat moet onsterfelijkheid zijn. Dat, meer dan 55 jaar na je dood, op een avond iemand stopt en je zinnen leest.

Het dorp heeft kleine straatjes met villa’s tussen bomen en de Leie als grens. Aan de overkant van de rivier ligt een andere wereld, maar hier zo ingesloten verzamelden zich dus kunstenaars en dichters en later veel dokters. Die konden (en kunnen) wel het water over. Vroeger hing een dik touw over de Leie en met een ingenieus ontworpen houten instrument trok de veerman een bootje over. Voor 1 frank mocht je mee. Nu vaart hij elektrisch.

Maar dus niet altijd. En als het veer gesloten is, wordt in deze ingenieuze wereld tussen al die kunst, woonpracht en welvaart, een stukje kleefband weggetrokken van een oranje verkeersbord. Van digitaal of de 21ste eeuw is er geen sprake. Dit is ambacht en daarom ook wel schoon. Want zo ligt Sint-Martens-Latem ook maar gewoon in Vlaanderen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie