Nergens zonder weg in Sint-Stevens-Woluwe

Nergens zonder weg in Sint-Stevens-Woluwe. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

SINT-STEVENS-WOLUWE. Warme dagen, één voor mij, één voor jou: als Raymond van het Groenewoud érgens gehoord wordt, dan bij Jimmy. Het is heet, die dag in augustus, de zon spat open op de okerkleurige gevel aan de hoek van de Tramstraat. Boven de deur op de hoek een rood hart. Bij Jimmy’s Club wordt de liefde gevierd.

Hoe zou het er binnen uitzien? Zouden er zetels van skai staan waarin billen zweten zoals in auto’s in de jaren 70? Zou er iets te drinken vallen? Welke muziek wordt gedraaid? Raymond? Of toch eerder Barry White? Wat hangt er aan de muren? Is het er überhaupt gezellig? Welke lampjes branden er? Hoe warm is het binnen? Hebben ze airco? Is Jimmy’s Club coronaproof? Wie is Jimmy eigenlijk?

We weten het niet. We hebben het niet gevraagd. We belden niet aan. We gingen niet binnen. Omdat het te warm was, omdat er niet meteen parkeerplaats te vinden was, omdat we niet durfden vragen 'of er geen belet' was, omdat we excuses zochten.

De openingszin lag nochtans voor de hand. ‘Jimmy, uw bloemen hebben dringend water nodig.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie