Nergens zonder weg in Tildonk

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

TILDONK. Het gras zag af en wat groen was, werd ros. De laatste zon van de zomer van 2020 werd zondag door de rolluiken buitengehouden, daar krijgen we nog spijt van als de donkerste dagen zullen aanbreken, maar nu is het herfst. Zoals bekend een woord waar geen ander woord op rijmt, er is alleen die ene poging: ‘In de herfst/is alles lekker op zijn sterfst.’

Jaren zestig, dit huis? De hagen worden goed bijgehouden, de gevel wordt op tijd geverfd, de molen krijgt regelmatig onderhoud, de glasgordijnen zijn gewassen en kijk dan naar de luikjes. Ze zijn versiering, poortjes van nostalgie en heimwee, want stél nog dat je ze kan dichtklappen, dan houden ze alleen het allervroegste en allerlaatste licht wat tegen. Typisch Vlaams is het wel, dit verzorgde huis, dat in zoveel dorpen zou staan. Maar dan vind je iets raars. Dat Tildonk een Wikipedia-pagina heeft in het Frans en Engels, daar kijk je niet van op, maar het dorp heeft er ook een in het Perzisch. Tildonk is daar تیلدونک.

Het internet? Ge kunt daar niet aan uit, mijnheer.

Lees verder

Advertentie
Advertentie