Nergens zonder weg in Veldwezelt

Nergens zonder weg in Veldwezelt. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

VELDWEZELT. In het westen ligt Veldegem, in het oosten Veldwezelt en op al die velden daar tussenin groeide de voorbije maanden veel maïs. Nu de herfst komt, is het beeld variabel. Je hebt bezige boeren die al geoogst hebben, maar toch zie je er nog veel staan. Laat de tijd het werk nu maar doen.
Misschien is deze ondertussen weg. De foto sleept al wat weken mee. Misschien is het landschap weer kaal gestript en de watertoren in alle glorie te bewonderen. De plaatselijke correspondent kon gisteren niet bereikt worden. Maar zou hij of zij dat nog wel zien? Waar je elke dag passeert, verdwijnt toch een laagje magie en de sprankel van de verwondering. Alleen de voorbijrijdende toerist ziet die eenzame toren nog achter dat grote gordijn van groene gewassen.
Wat is nu het mooist? De maïs of de watertoren? Het mooist is de naam van het dorpje, Veldwezelt, in het Limburgs overigens als Wezent uitgesproken. Dat zijn wel veel ingeslikte letters. En zo ben je vanop dit stukje maïsveld makkelijk weer in West-Vlaanderen waar dit verhaal begon.

Lees verder

Advertentie
Advertentie