Nergens zonder weg in Vlijtingen

Nergens zonder weg in Vlijtingen. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

VLIJTINGEN. Nooit eerder kwam Allerheiligen zo op tijd als dit jaar. We weten waarom. Al die doden. Al dat verdriet. Al die miserie. Zo veel gemis. Zouden er dan ook meer chrysanten gekweekt worden en zullen al die begraafplaatsen zondag kleuriger aangekleed worden op die zeer grijze dag? Er lijken er in ieder geval genoeg en in veel kleuren. Volgens de Tuinscheurkalender waren ze vroeger enkel wit, maar vind je ze nu in paars, roestrood of zelfs ‘jolig geel’.

De Grieken gebruikten chrysanten om demonen te verjagen en zo belandden ze ooit op onze kerkhoven. Zo kregen ze die droeve bijklank. Je geeft ze niet op Moederdag, bij een huwelijk of in het moederhuis. Ze horen bij de dood.

Dit veld in Vlijtingen is gevuld met al dat verdriet. Na zondag en maandag zullen ze nog een tijdje leven en dan doen wat het leven zelf doet: verdorren, verwelken, versterven. Terwijl ze, alweer volgens de Tuinscheurkalender, langer kunnen blijven leven. De variëteit ‘Coupe de soleil’, bijvoorbeeld.

Wordt de kerkhofplant toch nog een zonnebloem?

Lees verder

Advertentie
Advertentie