Nergens zonder weg in Werchter

Nergens zonder weg in Werchter. ©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

WERCHTER. Een lidwoord zorgt voor een wereld van verschil. Dit is niet de wei van Werchter, het is een wei in Werchter. Met een met zorg aangelegde moestuin en een net dat door twee stoelen gestut wordt. Het is heel duidelijk: geen beest maakt hier ook maar enige kans om de oogst te vernielen.

Dat België een land van koterijen is, is niet nieuw. We zijn inventief met planken, golfplaten, reclameborden, autobanden, plastic zeilen, bakstenen, treinbielzen en (vooral goed te zien vanuit de trein die aan de achterkanten van huizen passeert) zo scheppen we het landschap dat bij ons hoort. Maar ook dit dus, zomaar in een veld langs de weg, die stoelen en dat netje. Dat zijn wij. Al is het nog augustus en groeit hier iets anders, toch moet je aan Rutger Kopland denken: ‘Alles kan ik verdragen (…) maar jonge sla in september net geplant, slap nog in vochtige bedjes, nee.’

Als één dorp merkte hoe stil de wereld door corona werd, dan Werchter wel. Geen drank, geen decibels, geen gedoe. Zo stil dat je de groenten bijna kan horen groeien.

Lees verder

Advertentie
Advertentie