Nergens zonder weg in Wezemaal

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck deze zomer naar wat verwondert en soms overdondert.

In een ver verwijderd verleden, voor verbouwing, verkaveling en versnelling, had je vergezichten. Je keek op bossen, bijzondere bomen, natuurfenomenen, torens, landschappen, zeeën en heuvels en zo kregen straten namen. Panoramalaan, Kersenlarenstraat, Schachtlaan, Dikkelindestraat, café Zeezicht. Maar niets staat stil en als bomen sneuvelen, mijnen sluiten of de zee zich terugtrekt, wordt alles geschiedenis. Oude bewoners sterven en nieuwe gezinnen palmen in. Het verleden wordt vergeten.

Aan de andere kant van de wand rijden wagens tussen Lummen en Leuven en zo verder de wereld in. Op zoek naar andere vergezichten of nieuwe wind door het hoofd. Ze denken niet aan wat zich achter de geluidsmuur bevindt, je bereikt de plek ook pas meanderend en van het vaste pad afwijkend. Daarin zit nochtans de ontdekking. Al stoot je op zo’n paneel, een scherm tussen dorp en doorrijden, een enkel bord. Bergzichtstraat.

Je lacht, want je vindt het bijna lachwekkend. Wat een raar relikwie. Dan draai je je om. Daar lacht de berg naar je.

Lees verder

Advertentie
Advertentie