Nergens zonder weg in Wilsele

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

WILSELE. Vlakbij wandelden we in de zomer met de burgemeester van Leuven rond een vijver. Toen we terugkeerden, zat een man op een bankje. ‘Short. Sletsen. Marcelleke’, schreven we. Hij heette Fernand Thomas en Fernand vertelde over zijn kindertijd bij die vijver en hoe blij hij was dat de stad die nu verzorgde. Hij had bankjes in elkaar geknutseld. Het was snikheet.

Drie maanden later mailde burgemeester Mohamed Ridouani. In bijlage zat het overlijdensbericht van Fernand. Geboren in Wilsele, amper 68 geworden, ‘plots thuis overleden'. Iemand schreef: ‘Fernand was de lijm van onze wijk.’

Niet zover van waar Fernand altijd leefde en zo vroeg stierf, is een opslagplaats van de stad. Erboven razen auto’s naar Genk, onder de brug staan fitnesstoestellen en dit lijkt op een kerkhof. Stenen, paaltjes, een container en drie oude bushokjes. Op één ervan hangt nog het bordje en daarop lees je ‘Oaselaan’. Niet in Wilsele, maar wel hier geëindigd. Het ziet er wat triest uit, maar het is goed in Wilsele. Helaas zal Fernand nooit meer op de bus stappen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie