Nergens zonder weg in Zellik

©Rik Van Puymbroeck

Verdwalend in eigen land kijkt Rik Van Puymbroeck naar wat verwondert en soms overdondert.

ZELLIK. 1 mei, middernacht nog niet voorbij, zette Faudt Nieuws wat blatende schaapjes in de wei. Als uit één muil kwam hun geluid: ‘Mei!’ Zo werd deze slapeloze nacht, zelf mekkerend tegen de klok doorgebracht, toch nog schappelijk.

Het was ochtend toen op de ring van Brussel ‘ter hoogte van Zellik’ de herder opdook in de berm. Al jaren laat hij zijn schapen daar grazen, het is een opmerkelijk beeld zo dicht bij de hoofdstad, je kijkt ervan op door je vuile autoruit. Je denkt aan de Pyreneeën, aan de wonderbaarlijke film 'Hiver Nomade' over de schaapherders Carole en Pascal in Zwitserland, aan bergweiden met kuddes die door een hond bij elkaar worden gehouden. Eenzame dagen en nachten. Je denkt aan de École du Merle in Salon-de-Provence, waar jonge mensen tot schaapherder worden opgeleid.

Aan Zellik denk je niet. Zoals die schapen niet denken aan acties met hashtags en geen boodschap hebben aan #maaimeiniet. Ze lopen, ze maaien en ze malen, denken niet in maanden. Wij kijken naar hen en zij kijken naar ons. Wij razen en zij grazen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie