Redacteur Politiek & Economie

De Wetstraatwatchers Wim Van de Velden van De Tijd en Alain Narinx van onze zusterkrant L’Echo schrijven om de beurt over de politieke actualiteit in ons land. De column verschijnt elke donderdag in beide kranten.

Beste Alain,

Ik geef toe dat het verleidelijk is om te zeggen dat links aan de kant van de Palestijnen staat, terwijl rechts zich als pro-Israëlisch profileert, zoals je schreef in je vorige column. Toch is het ondertussen wat minder zwart-wit, zoals blijkt uit de bocht van Bart De Wever.

Advertentie

Bij een Antwerpse herdenking vlak na de gruwelijke terreuraanslag van Hamas zei de Antwerpse burgemeester voor de Joodse gemeenschap in Antwerpen dat er maar 'één kant was om te kiezen, en dat is die van Israël, de kant van het licht'. Israël als eiland van de verlichting in het donkere Midden-Oosten, zo positioneerde De Wever zich.

Het stond haaks op de lijn dat buitenlandse conflicten niet op het binnenlandse toneel mogen worden geïmporteerd. Maar dat De Wever als bondgenoot van de Joden in een eerste reactie op de barbaarse aanslag van Hamas de kant koos van de Israëlische slachtoffers vond zelfs premier Alexander De Croo (Open VLD) niet abnormaal, toen hem gevraagd werd wat hij dacht van De Wevers uitspraken.

Tot De Wever zelf een bocht maakte. 'Ik ben absoluut niet tegen de Palestijnen. Ik kies tegen terreur en tegen Hamas. Israël is een democratisch en westers land, maar de oorlog die het nu voert, is een dramatische vergissing', liet de Antwerpse burgemeester twee weken later optekenen in 'De tafel van Gert', het praatprogramma van de bekende Vlaming Gert Verhulst op Play 4. De Wever vreest dat de oorlog 'de wereld decennialang instabiel zal maken'.

Makkelijk scoren

Om vervolgens de oorlog toch weer te recupereren voor binnenlands gebruik, door te pleiten voor meer federale politiebescherming voor de Joodse wijk in Antwerpen, of waarom niet, opnieuw militairen in te zetten. Het past in De Wevers kraam om de federale regering, en met name zijn rechtstreekse concurrenten in de Antwerpse kiesstrijd minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden (CD&V) en minister van Justitie Paul Van Tigchelt (Open VLD), te verwijten dat ze haast niets doet voor Antwerpen. Het verre Brussel als de boeman, dat is makkelijk scoren in Antwerpen.

En niemand die dat doorprikt. Tenzij dan oud-strijder en gewezen burgemeester van Leuven Louis Tobback (Vooruit). Hij is ondertussen 85 jaar, maar klaagt nog even strijdbaar in zijn nieuwe boek 'Dwarsgedachten' aan hoe de Vlaamse kas 'systematisch geplunderd' wordt door Antwerpen en zijn burgemeester. 'Alles gaat naar Antwerpen: subsidies, investeringen, wat dan ook. Ik ga daar niet flauw over doen, want iedere minister of partijvoorzitter heeft weleens zijn stad voorgetrokken, maar zoals dat nu al jaren met Antwerpen gebeurt, is het karikaturaal.'

Maar terug naar het Israëlisch-Palestijnse conflict, en hoe dat wordt gerecupereerd in de verkiezingsstrijd. Heb je de reactie van Dries Van Langenhove, de voorman van Schild & Vrienden, gezien? In een video op sociale media analyseerde hij het conflict in Gaza, terwijl hij met halters zijn biceps traint. 'Het is echt een oprechte vraag en geen aanval. Leg mij eens uit wat Israël eigenlijk al voor ons gedaan heeft. Waarom zouden wij onvoorwaardelijk en ondubbelzinnig Israël moeten steunen?', vraagt hij zich hardop af.

Zijn voormalige partij, het Vlaams Belang, schaarde zich achter de stelling van De Wever dat we de kant van Israël en het 'licht' moeten kiezen. Maar bij radicaal rechtse types zoals Van Langenhove en de Nederlandse politicus Thierry Baudet blijkt de afkeer voor Joden nog dieper te zitten dan hun moslimhaat. Uit de reacties op de video van Van Langenhove blijkt dat dat antisemitische ondertoontje bij de fanbase op veel bijval kan rekenen.

Je ziet dus, Alain, dat ook in Vlaanderen de politici kant kiezen, al is het wat kort door de bocht om er een simpele links-rechtstegenstelling van te maken. Het is een verhaal met veel bochten en eigenaardige kronkels.

Wim