column

De hardwerkende Waal

Redacteur Politiek & Economie

Wordt de actualiteit in het noorden en het zuiden van het land anders bekeken? Die vraag proberen we te beantwoorden in onze wekelijkse kroniek van Alain Narinx (L’Echo) en Wim Van de Velden (De Tijd).

Beste Alain,

Laat de champagnekurken knallen, Alain, want wat blijkt? De productiviteit van de Waalse werknemer is er meer op vooruit gegaan dan die van de Vlaamse werknemers, bij wie de productiviteit zelfs licht is gedaald. Wordt het stilaan geen tijd om over de hardwerkende Waal te spreken? Dat er nog altijd een historische achterstand is tegenover Vlaanderen mag de pret niet bederven.

Het heugelijke nieuws is wat verloren gegaan tussen de plooien van de beleidsverklaring van premier Alexander De Croo (Open VLD), maar het stond wel degelijk in een hoekje van De Tijd.

'Tussen 2015 en 2018 - het recentste jaar waarvoor cijfers beschikbaar zijn - nam de productiviteit van de gemiddelde Vlaamse werknemer af (-0,1% per jaar), net zoals bij de gemiddelde Brusselaar (-0,5%). De gemiddelde Waal werd productiever (+0,4%), waardoor de kloof tussen Vlaanderen en Wallonië kleiner is geworden. Dat komt vooral doordat de Vlaamse en Brusselse industrie aan slagkracht hebben ingeboet, terwijl de productiviteit in de Waalse industrie bleef toenemen.'

Toch is er een maar. Want als we ernstig zijn, zitten we eigenlijk met een torenhoog probleem. Ondanks de stijging van de productiviteit van de Waalse werknemer slabakt de productiviteit al een tijdje in België, terwijl die lang de grote economische troef was van ons land. Het mag dan misschien niet zo duidelijk zijn wat moet gebeuren om de productiviteit weer op te krikken, wel duidelijk is dat hervormingen nodig zijn, gaande van de arbeidsmarkt over het onderwijs tot mobiliteit, om onze economie te doen draaien.

Zoals De Croo in zijn beleidsverklaring meegaf, is de opdracht 'loswrikken wat jaren onwrikbaar was'. Maar of het straks ook beter wordt, of die cruciale omslag in de productiviteit er komt, is nog maar zeer de vraag.

Hoe absurd is het niet aan de vakbonden te vragen of ze zichzelf buitenspel willen zetten?

Tijdens het begrotingsconclaaf van Vivaldi is van alles beslist, maar veel gewicht heeft het allemaal niet, vrees ik, Alain. Eén voorbeeld: de poging om op de voorbijrazende trein van de e-commerce te springen, is andermaal mislukt. De nodige versoepelingen in nachtarbeid en overuren zijn weer eens afgeblokt. De hete aardappel wordt nog maar eens doorgeschoven naar de sociale partners. Hoe absurd is het niet aan de vakbonden te vragen of ze zichzelf buitenspel willen zetten? Het antwoord laat zich dan ook raden, nietwaar Alain?

Het blijft me verbazen dat de Parti Socialiste op de rem gaat staan in het hervormingsverhaal. Meer e-commerce in ons land zou de werkzaamheidsgraad in Wallonië toch alleen maar ten goede komen? Voor de socialisten en ook voor de groenen volstaat het blijkbaar dat sociale correcties worden doorgevoerd, zoals voor de hoge energieprijzen, maar daarbij blijven de hardwerkende Vlamingen én de hardwerkende Walen wel in de kou staan.

Het is opvallend hoe verschillend in het noorden en het zuiden van het land wordt gereageerd. In Vlaanderen speelt de oppositie ter rechterzijde vooral in op de gevoeligheid dat de hardwerkende Vlaming weer de rekeningen zal moeten betalen, terwijl in Wallonië de oppositie ter linkerzijde vooral uitspeelt dat de sociale correcties ondraaglijk licht uitvallen voor de mensen die het al moeilijk hebben.

Dat Vivaldi het compromis moet maken tussen de visie van de liberalen en de socialisten, en tussen het noorden en het zuiden van het land, maakt dat er weinig schot in de zaak komt, hoezeer Vlamingen en Walen ook de handen uit de mouwen steken.

Lees verder