column

Een kaakslag van Jambon

Redacteur Politiek & Economie

Wordt de actualiteit in het noorden en het zuiden van het land anders bekeken? Die vraag proberen we te beantwoorden in onze wekelijkse kroniek van Alain Narinx (L’Echo) en Wim Van de Velden (De Tijd).

Beste Alain,

Je hebt overschot van gelijk als je erop wijst dat alles op alles moet worden gezet om de werkzaamheidsgraad in Wallonië en Brussel op te krikken. Alle voorstellen zijn goed.

Maar is er in het zuiden van het land wel voldoende politieke wil om de nodige hervormingen door te voeren? Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet geloof dat nog werk zal worden gemaakt van het activeren van de inactieven, wat de sleutel is om de werkzaamheidsgraad op te krikken.

De cartoonist Kroll maakte er nog een grapje over toen minister Karine Lalieux (PS) bij de voorstelling van haar pensioenplannen meegaf dat een werkzaamheidsgraad van 80 procent de betaalbaarheid van de pensioenen moet garanderen. Het grapje kwam erop neer dat Vlaanderen dan naar een werkzaamheidsgraad van 95 procent moet gaan.

Het is een beetje groen lachen, of geel, zoals Franstaligen doen. Want alleen als meer mensen langer aan het werk gaan, kunnen de rekeningen worden betaald. Dat de schulden van Wallonië volgend jaar uitkomen op 232 procent van de uitgaven, geeft aan dat de situatie onhoudbaar is, maar niemand lijkt daar wakker van te liggen.

Het gevolg is wel dat Wallonië een beroep moet doen op federale solidariteit, om de gevolgen van de overstromingen te kunnen aanpakken. En dan koppelt de N-VA daar voorwaarden aan en legt ze haar confederale agenda daar tegenover. Toen Jan Jambon (N-VA) in zijn Septemberverklaring Wallonië een Vlaamse lening of een borgstelling had aangeboden, maakte N-VA-voorzitter Bart De Wever al de vergelijking met het Internationaal Monetair Fonds dat Griekenland in de financiële crisis te hulp snelde en daarbij zijn voorwaarden oplegde.

Waals minister-president Elio Di Rupo en co. beseften dat de Vlaamse lening een vergiftigd geschenk was en lieten verstaan dat ze rekenen op federale solidariteit.

Waals minister-president Elio Di Rupo en co. beseften dat de Vlaamse lening een vergiftigd geschenk was en lieten verstaan dat ze rekenen op federale solidariteit. De Franstalige partijen rekenen daarbij op de goodwill van de Vlaamse Vivaldi-partijen, maar Open VLD-voorzitter Egbert Lachaert heeft al duidelijk laten verstaan dat hij het tegenover Vlaanderen niet kan maken federaal geld voor Wallonië vrij te maken.

En zo zit alles weer op slot, waardoor het steeds moeilijker wordt om nog te verbeelden wat de toekomst van België kan zijn. Niemand lijkt het nog te weten. De N-VA heeft geen bondgenoten om werk te maken van het confederalisme, maar ook aan Franstalige zijde weet men blijkbaar niet meer hoe het verder moet.

Zonder plan bij Vlaanderen bedelen om geld levert niets op, behalve kaakslagen en vernederingen, zoals Jambons aanbod van een Vlaamse lening is gepercipieerd in Franstalig België.

De liberaal Pierre-Yves Jeholet riep als minister-president van de Franse gemeenschapsregering de Franstalige partijen onlangs nog op een eensgezinde strategie uit te werken, want zonder plan bij Vlaanderen bedelen om geld levert niets op, behalve kaakslagen en vernederingen, zoals Jambons aanbod van een Vlaamse lening is gepercipieerd in Franstalig België.

De liberalen lijken onder impuls van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez te mikken op een Belgische revival, maar hoe geloofwaardig is het als Bouchez met tricolore mondmasker in 'De afspraak' zit zonder een woord Nederlands te spreken? En Bouchez is geen uitzondering, want steeds minder Waalse leerlingen kiezen er nog voor om Nederlands te leren op school sinds dat geen verplicht vak meer is.

Confederalisme is een no go, maar ook een Belgische revival lijkt onrealistisch. Alain, nogmaals, hoe moet het verder?

Lees verder